منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٦٩

«ما من أحد يسلم على إلاّ ردّ اللّه روحى حتى أرد (عليه السلام)».

«هر كس بر من سلام كند خداوند روح مرا باز گرداند تا پاسخ سلام او را بگويم».

و نيز نقل مى كنند:

«إنّ للّه ملائكة سيّاحين فى الأرض يبلغوننى من أُمّتى السلام».

«خداوند فرشتگانى دارد كه روى زمين مى گردند و سلام هاى امت مرا به من مى رسانند».

احاديث و روايات در اين مورد به اندازه اى است كه نقل يك دهم آنها براى ما امكان پذير نيست.[١]

اگر اولياى الهى و شهيدان راه حق پس از مرگ زنده وجاويد نيستند چرا قرآن مجيد بر شخصيتهاى بزرگ، سلام و درود مى فرستد مانند:

١. (سَلامٌ عَلى نُوح فِى الْعالَمينَ) .

٢. (سَلامٌ عَلى إِبْراهيمَ) .

٣. (سَلامٌ عَلى مُوسى وَهارُونَ) .

٤. (سَلامٌ عَلى إِل ياسينَ) .

٥. (وَسَلامٌ عََلى الْمُرْسَلينَ) .[٢]

آيا مى توان اين همه تأكيد، و روايات متواترى كه محدّثان اسلامى از سنى و شيعه در زيارت اهل قبور، وزيارت پيامبران و اوليا و صالحان از نبى اكرم (صلى الله عليه وآله) و پيشوايان پاك نقل كرده اند و در غالب آنها، با آن گروه به صورت