در اينجا جواب علمى تر و بالاتر نيز هست كه تنها اهل معرفت از آن بهره مى گيرند و آن اينكه: هر عملى كه انسان در اين جهان انجام مى دهد در جهان ديگر با وجود متناسب با آن جهان خود را نشان مى دهد تو گويى كردار انسان برونى دارد و درونى و آنچه براى ما در اين جهان ملموس است وجود دنيوى است ولى در آخرت با وجود اخروى ظاهر و آشكار مى گردد.

مثلاً احتكار طلاها و نقره ها در اين جهان همان صورتى را دارد كه مى بينيم ولى در سراى ديگر به صورت آتش خود را نشان مى دهد چنان كه مى فرمايد:

(...وَالَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالفِضَّةَ وَلا يُنْفِقُونَها فى سَبِيلِ اللّهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذاب أَليم* يَومَ يُحْمى عَلَيْها فِى نارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوى بِها جِباهُهُمْ وَجُنُوبُهُمْ وَظُهُورُهُمْ هذا ما كَنَزْتُمْ لأَنْفُسِكُمْ فَذُوقُوا ما كُنْتُمْْ تَكْنِزُونَ) .[١]

«كسانى كه طلا و نقره گنجينه مى سازند و در راه خدا انفاق نمى كنند به مجازات دردناكى بشارت ده، در آن روز كه آن را در آتش جهنم گرم و سوزان كرده، و با آن صورتها و پهلوها و پشتهايشان را داغ مى كنند( و به آنها مى گويند) اين همان چيزى است كه براى خود اندوختيد(و گنجينه ساختيد) پس بچشيد چيزى را كه براى خود مى اندوختيد!».

جمله (هذا ما كَنَزْتُمْ) مى رساند كه آتش وجود اخروى طلا و نقره گنج زده است، تو گويى براى آن طلا و نقره دو نوع ظهور است، ظهورى در دنيا و به صورت فلز زرد و سفيد، و ظهورى در آخرت به صورت آتش.

[١] توبه/٣٤ـ ٣٥.