٢. هر چيزى پس از اندازه گيرى قطعيت پيدا مى كند، در اين موضوع، آيه هاى متعددى در موارد مختلف وارد شده كه مى توان از إمعان در آنها به ضابطه كلى پى برد، مثلاً در باره آفرينش آسمانها مى فرمايد:

(فَقَضاهُنَّ سَبْعَ سَماوات فِى يَوْمَيْن وَأَوْحى فى كُلِّ سَماء أَمْرَها وَزَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ وَحِفْظاً ذلِكَ تَقْدِيرُالْعَزِيز الْعَلِيمِ).[١]

«در اين هنگام آنها را به صورت هفت آسمان در دو روز آفريد، و كار آن آسمان را به خود او وحى نمود، و آسمان پايين را با چراغهاى (ستارگان) زينت بخشيده اىم (و با شهاب ها) از رخنه شياطين حفظ كرديم اين است تقدير خداوند توانا و دانا».

و درباره آفرينش انسان مى فرمايد:

(هُوَ الَّذِى خَلَقَكُمْ مِنْ طِين ثُمَّ قَضى أَجَلاً...) .[٢]

«اوست شما را از گِل آفريد سپس مدتى مقرر داشت و اجل حتمى نزد اوست».

اين آيات و نظاير آن ها حاكى است كه وجود شيئ به هنگام آفرينش از قطعيت خاص كه لفظ (قضى) حاكى از آن است برخوردار بوده وحكم الهى حكمى است كه بازگشت براى آن نيست.

٣. هر پديده اى پيش از آفرينش در كتابى نوشته شده است، چنانكه مى فرمايد:

(ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَة فِى الأَرْضِ وَلا فِى أَنْفُسِكُمْ إِلاّ فى كِتاب مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَها إِنَّ ذلِكَ عَلى اللّهِ يَسِيرٌ).[٣]

«هيچ مصيبتى در زمين و نه در وجود شما روى نمى دهد، مگر اينكه همه آنها

[١] فصلت/١٢.
[٢] انعام/٢.
[٣] حديد/٢٢.