همان كفر است و اين عوامل، ديگر عامل مستقلى نيستند، بلكه اثر عملى كفر تلقى مى شوند. در حالى كه احتمال دارد هر يك از آنها به عنوان عامل مستقلى بشمار آيند. مثلاً هرگاه كسى با اعتقاد به اسلام، به خاطر تضاد منافع دنيوى خود از آيات قرآن مانند «ربا» ناخرسند و يا به خاطر طمع در مال پيامبران و مناديان عدالت آنان را بكشد، اعمال صالح او نيز حبط مى گردد. اينك آيات اين قسمت:

١. (وَالَّذينَ كَفَرُوا فَتَعْساً لَهُمْ وَأَضَلَّ أَعْمالَهُمْ* ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كَرِهُوا ما أَنْزَلَ اللّهُ فَأَحْبَطَ أَعْمالَهُمْ).

«[١]آنان كه كفر ورزيده اند; مرگ بر آنان باد، و اعمالشان نابود گرديد. اين نفرين به خاطر اين است كه آنها آنچه را كه خدا از شريعت بر آنان فرو فرستاد، خوش نداشته و در نتيجه اعمال آنان باطل شده است».

٢. (إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللّهِ وَشاقُّوا الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدى لَنْ يَضُرُّوا اللّهَ شَيْئاً وَسَيُحْبِطُ أَعْمالَهُمْ) .[٢]

«آنان كه كفر ورزيدند و ديگران را از راه خدا باز داشتند و پس از روشن شدن نشانه هاى هدايت با پيامبر به مجادله پرداختند، به خدا ضررى نمى رسانند(و خدا) به زودى اعمال آنان را باطل مى سازد».

٣. (إِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِ آياتِ اللّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبيّينَ بِغَيْرِحَقّ وَيَقْتُلُونَ الَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِالقِسْطِ مِنَ النّاسِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذاب أَليم*أُولئِكَ الَّذينَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فِى الدُّنْيا وَالآخِرَةِ وَما لَهُمْ مِنْ ناصِرينَ).[٣]

[١] محمدصلَّى اللّه عليه و آله و سلَّم/٨ـ ٩.
[٢] محمدصلَّى اللّه عليه و آله و سلَّم/٣٢.
[٣] آل عمران/٢١ـ٢٢.