هرگاه اين نكته را مورد توجه قرار دهيم كه تعبير ياد شده (انّ اللّه يحبّ) درباره افرادى مانند متقيان[١]، صابران[٢]، نيكوكاران[٣]، مجاهدان[٤] و پيكارگران در راه خدا و... نيزبكار رفته است ارزش و منزلت «تائبان» ياد كرده و آنان را در رديف عابدان راستين و آمران به معروف و ناهيان از منكر و حافظان حدود الهى مورد ستايش قرار مى دهد.[٥]

در روايات نيز «تائبان» مورد ستايش و تمجيد فراوان قرار گرفته اند:

امام باقر (عليه السلام) فرمودند:شادمانى خداوند از انسان توبه كننده، بيشتر از شادمانى انسانى است كه در شب تاريك پس از گم كردن زاد و راحله خود، آن را بيابد.[٦]

امير مؤمنان (عليه السلام) در اين باره مى فرمايد: «در دنيا جز براى دو نفر خير و سعادتى يافت نمى شود: يكى آن كس كه به واسطه توبه، گناهان خود را تدارك و جبران مى كند و ديگرى كسى كه در انجام خوبى ها شتاب مى نمايد».[٧]

در اين باره، احاديث بسيارى روايت شده است كه نقل همه آنها در حوصله اين بحث نيست و به نمونه هاى ياد شده اكتفا مىورزيم.[٨]

[١] (...فَإِنَّ اللّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقينَ) (آل عمران/٧٦).
[٢] (...وَاللّهُ يُحِبُّ الصّابِرِينَ) (آل عمران/١٤٦).
[٣] (...وَاللّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنينَ) (آل عمران/١٤٨).
[٤] (إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقاتِلُونَ فى سَبيلِهِ صَفّاً...) (صف/٤).
[٥] (التّائِبُونَ العابِدُونَ الحامِدُونَ السّائِحُونَ الرّاكِعُونَ السّاجِدُونَ الآمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَالنّاهُونَ عَنِ الْمُنْكَرِوَالْحافِظُونَ لِحُدُودِ اللّهِ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنينَ) (توبه/١١٢).
[٦] « انّ اللّه تعالى أشدّ فرحاً بتوبة عبده من رجل أضل وراده فى ليلة ظلماء»، بحارالانوار، ج٦، باب ٢٠، روايت ٧٣.
[٧] «ولا خير فى الدنيا إلاّ لرجلين : رجل أذنب ذنوباً فهو يتداركها بالتوبة، ورجل يسارع فى الخيرات».(نهج البلاغه، كلمات قصار، شماره ٩٤).
[٨] به بحارالانوار: ج٦،باب ٣٠، روايات ١٣، ١٤، ١٥، ٦٢، ٦٤، ٦٧، ٧٠، ٧٥و ٧٨ رجوع شود.