(...كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ أَنَّهُ مَنْ عَمِلَ مِنْكُمْ سُوءً بِجَهالَة ثُمَّ تابَ مِنْ بَعْدِهِ وَأَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَحيمٌ) .[١]

«پروردگارتان رحمت را بر خود نوشته است كه اگر كسى از شما از روى نادانى كار بدى انجام دهد، سپس از آن توبه نمايد، و خود را اصلاح نمايد، پس خدا آمرزنده و مهربان است».

سخن در كلمه «سوءً» است كه در آيه به صورت نكره، وارد شده است. و به حسب ظاهر مى رساند كه اگر كسى از يك بدى توبه نمود، توبه او پذيرفته مى شود، هر چند نسبت به بدى هاى ديگرى چنين حالتى رخ ندهد. هر بدى براى خود حكم جداگانه اى دارد و سرنوشت بدى ها از نظر ندامت به هم پيوسته نيست.

در برخى از روايات چنين وارد شده است كه خداى تعالى به حضرت داوود (عليه السلام) خطاب فرمود:

«اگر بنده مؤمن من گناهى را انجام دهد، سپس از آن توبه نمايد و هر موقع آن گناه را ياد كرد حالت شرم او را فرا گيرد، او را مى بخشم و حافظان اعمال را وادار به ناديده گرفتن آن مى كنم و آن را به عمل زيبا تبديل مى سازم و پروايى از اين كار ندارم، من «اَرْحَم الراحِمين» هستم».[٢]

[١] انعام/٥٤.
[٢] بحارالأنوار:٦/٢٨، باب ٢٠، حديث ٣٠.