من هنگامى كه آن دعا را ديدم، در فهم معناى آن، زياد فكر كردم و با خود گفتم: چگونه از كسى كه شيعه عقيده به «عصمت» او دارد، اين گونه كلماتى كه اقرار به انواع گناهان است، صادر مى شود؟

هر چند كه فكر كردم، فكرم به جايى نرسيد، تا روزى فرصتى دست داد وبا «رضى الدين ابى الحسن على بن موسى بن طاووس» در يكجا بوديم، اين مشكل را از او پرسيدم، او فرمود:

«مؤيد الدين علقمى وزير، همين سؤال را چندى پيش از من كرد، و من در جواب او گفتم: اين نوع دعاها براى تعليم مردم بوده است».

من بعد از اين پاسخ، كمى فكر كردم و با خود گفتم: آخر، اين دعا را حضرت موسى بن جعفر (عليهما السلام) در سجده هاى نيمه شب خود مى خواند. و در آن ساعتها، كسى كنارش نبوده تا منظور، تعليم آنها باشد؟

مدتى از اين واقعه گذشت. روزى «مؤيد الدين محمد بن علقمى وزير» همين سؤال را از من كرد، و من همان پاسخ اول و ايرادى كه به آن داشتم، به او گفتم. آنگاه اضافه كردم: شايد معنى صحيح اين دعا، جز اين نباشد كه حضرت آن را از باب تواضع و فروتنى نسبت به پروردگار عرضه داشته باشد.

ولى بيان «ابن طاووس» مشكل مرا حل نكرد و اين عقده همچنان در دلم ماند، تا معظم له دار فانى را بدرود گفت، پس از گذشت روزگار درازى، از توجهات امام موسى بن جعفر(عليهما السلام) مشكلم حل شد، و پاسخ صحيح آن را يافتم كه اينك براى شما مى نويسم:

اوقات پيامبران و ائمه (عليهم السلام) ،مشغول به ذكر خدا است، و دلهاى آنها

[١] براى اطلاع از اصل دعا رجوع شود به «كشف الغمّه»:٣/٤٣.