شايد در اين جا بتوان گفت: اگر از دليل سمعى كه قرآن درباره پذيرفته شدن توبه گزارش داده است، صرف نظر كنيم، هرگز دليلى بر لزوم پذيرفتن توبه بنده گنهكار در دست نيست. و اگر خدا، ندامت انسانى را نپذيرد، بر خلاف عدل و داد رفتار نكرده است، زيرا قبلاً حجت را بر آنان تمام نموده است.

آرى در اين باره، آيات و روايات بسيارى درباره پذيرفته شدن توبه از جانب خداوند وارد شده است. به عبارت ديگر، توبه از نظر دلايل نقلى، يكى از وعده هاى قطعى خداوند به شمار مى رود و چون خلف وعده بر خداوند حكيم قبيح و ناروا است، بنابراين عقل(خلف وعده قبيح است) بر لزوم پذيرش توبه حكم قطعى مى كند.

و اينك نمونه هايى از آيات وروايات در اين باره:

١. آياتى كه يكى از صفات خداوند را (تَوّاب) [١] يعنى بسيار توبه پذير دانسته است چنان كه مى فرمايد:

(...وَأَنَا التَّوّابُ الرَّحِيمُ) .[٢]

٢. آياتى كه خداوند را پذيرنده توبه معرفى نموده است چنان كه مى فرمايد:

(...هُوَ الَّذِى يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَيَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ...) .[٣]

«او است خدايى كه توبه بندگان خود را مى پذيرد و گناهان آنان را عفو مى نمايد».[٤]

[١] در اين باره به آيات:٣٧، ٢٥٤، ١٢٨ بقره ; ١٠٤، ١٦، ٦٤ نساء; ١١٨ توبه; ١٠ نور; ١٢ حجرات ونصر مراجعه شود.
[٢] بقره/١٦٠.
[٣] شورى/٢٥.
[٤] به آيه ١٠٤ توبه و ٢ سوره مؤمن رجوع شود.