منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٤١

زنى را يا رسول الله كه دور است *** ميان شرك در فسق و فجور است

نمى گردانيش نوميد از خويش *** نمى ماند زانعام تو درويش

تو ميدانى كه در وصف تو (عطار) *** بسى گرديد بر سر همچو پرگار

اگر خاك سر كوى تو دريافت *** از آن هر ذره خورشيد دگر يافت...

چون آن زن را رسيد از تو ردايى *** رسد از تو به من آخر نوايى

تو دارى در دو گيتى پادشاهى *** توانى داد تشريف الهى...

ندارم در رهت آن استطاعت *** كه گويم اين گدا را كن شفاعت[١]

و باز عطار در «منطق الطير » (در استشفاع از رسول گرامى) چنين آورده:

خواجگى هر دو عالم تا ابد *** كرده وقف احمد مرسل احد

يا رسول اللّه بسى درمانده ام *** باد در كف خاك بر سرمانده ام

بيكسان را كس تويى درهر نفس *** من ندارم در دو عالم جز توكس...

روز و شب بنشسته درصد ماتمم *** تا شفاعت خواه باشى يك دمم

از درت گر يك شفاعت در رسد *** معصيت را مهر طاعت در رسد

اى شفاعت خواه مشتى تيره روز *** لطف كن شمع شفاعت برفروز

تا چو پروانه ميان جمع تو *** پرزنان آيم به پيش شمع تو[٢]

و در داستان شيخ صنعان در همان كتاب به شفاعت پيامبر (صلى الله عليه وآله) اشارت