دسته سوم: رواياتى است كه از آنها استفاده مى شود برخى از گناهكاران پس از آن كه مدتها در جهنم مى مانند آنگاه اذن داده مى شود كه شفاعت كنندگان، آنان را شفاعت كنند (به روايت ٢٦ مراجعه شود).

دسته چهارم: رواياتى است كه مى گويد عده اى اصلاً شفاعت نمى شوند وبراى هميشه بايد در عذاب و جهنم باشند.

بنابراين رواياتى كه مى گويند هر كس ذره اى ايمان داشته باشد شفاعت مى شود با رواياتى كه مى گويند كسى كه مثلاً نماز را سبك بشمارد شفاعت نمى شود منافات ندارد، زيرا كسى كه ايمان به خدا داشته باشد سرانجام شفاعت خواهد شد امّا ممكن است ساليان دراز به خاطر برخى از گناهان وخلافكاريهايش معذب باشد تا اجازه شفاعت او صادر گردد.

٧. برخى از رواياتى كه در اين بخش نقل شد مورد قبول همه مسلمانان است و واضح است كه چنين روايتى براى هر شخص با انصافى اطمينان آور است مثلاً مرحوم طبرسى درباره حديث «ادخرت شفاعتى لأهل الكبائر من أُمّتى » كه از رسول اكرم روايت شده مى نويسد: اين روايت را همه مسلمين (سنى و شيعه) قبول كرده اند.[١]

٨. پس از مطالعه و دقت در اين روايات به اين نتيجه مى رسيم كه روايات تفصيل همان مطالبى هستند كه اجمالاً از آيات قرآن مجيد استفاده مى شود(به بحث شفاعت از نظر قرآن مراجعه كنيد) و رواياتى كه قرآن مجيد مضامين آنها را تأكيد كند احتياج به بحث در سند ندارند به ويژه كه در اين مقاله در صدد اثبات جزئياتى كه در روايات آمده است نبوده و نيستيم.

[١] مجمع البيان:١/١٠٤.