«از امام صادق (عليه السلام) پرسيدم از جمله اى كه در آية الكرسى است (كيست كه بدون اذن خدا نزد خدا شفاعت كند؟) فرمود : ما هستيم آن شفاعت كنندگان(كه به اذن خدا شفاعت مى كنند)».

٧٩. از امام صادق (عليه السلام) سؤال شد: «عن المؤمن هل يشفع فى أهله قال: نعم المؤمن يشفع فيشفع ».[٢]

«آيا مؤمن مى تواند براى خويشاوندان خود شفاعت كند؟ حضرت فرمود: آرى، مؤمن شفاعت مى كند و شفاعت او پذيرفته مى شود».

٨٠. امام صادق (عليه السلام) فرمود: «إذا كان يوم القيامة نشفع فى المذنب من شيعتنا فأمّا المحسنون فقد نجاهم اللّه».[٣]

«در روز قيامت ما براى شيعيان گناهكارمان شفاعت مى كنيم، امّا نيكوكاران را خدا نجات داده است(وشفاعت نمى خواهند)».

٨١. امام صادق (عليه السلام) فرمود: «نمجد ربّنا ونصلّى على نبيّنا ونشفع لشيعتنا فلا يردنا ربّنا».[٤]

«پروردگار خويش را تمجيد مى كنيم، و بر پيامبرمان درود مى فرستيم، و براى شيعيان خود شفاعت مى كنيم، و پروردگار ما (شفاعت) ما را رد نخواهد كرد».

[١] تفسير عياشى:١/١٣٦. و با مختصر تفاوت در محاسن برقى ص ١٨٣ وجود دارد.
[٢] محاسن برقى، ص ١٨٤.
[٣] فضائل الشيعة، صدوق، ص ١٥٩، حديث ٤٥.
[٤] محاسن برقى، ص ١٨٣، و همين روايت در بحار:ج٨/٤١ از كتاب كافى، از امام كاظم (عليه السلام)نقل شده است.