«هر كس به قدر عمل خود شفاعت مى كند،ممكن است يك فرد قبيله اى را شفاعت كند، و يا فقط خويشاوندان خود را شفاعت كند; و يا دو نفر را شفاعت كند، و اين شفاعت كردن همان مقام محمود است ( كه در قرآن ذكر شده است)».

٧١. امام باقر (عليه السلام) در ضمن حديثى فرمود:«انّ أدنى المؤمنين شفاعة ليشفع لثلاثين إنساناً فعند ذلك يقول أهل النّار (فَما لَنا مِنْ شافَعين* ولا صَديق حَمِيم)».[٤]

«مؤمنى كه از همه كمتر شفاعت مى كند سى نفر را شفاعت مى كند، و چون اين شفاعت را اهل جهنم مى بينند آيه صد و يك سوره شعراء را مى خوانند كه مى فرمايد: (پس شفاعت كننده اى براى ما نيست...)».

[١] محاسن برقى، ص ١٨٤.
[٢] تهذيب:١/٤٥٥.
[٣] مناقب:٢/١٤.
[٤] كافى:٨/١٠١، وروايتى قريب به اين مضمون در تفسير فرات كوفى، ص ١٠٨ وجود دارد.