٢٩. على (عليه السلام) از پيغمبر گرامى (صلى الله عليه وآله) نقل مى كند:«من تعلّم القرآن (من قرأ القرآن) فاستظهره فأحل حلاله و حرّم حرامه أدخله اللّه به الجنّة وشفّعه فيعشرة من أهل بيته كلّهم قد وجبت له النار».

«كسى كه[٢] قرآن را ياد بگيرد (كسى كه قرآن را بخواند) وآن را حفظ كند وحلال آن را حلال، وحرام آن را حرام بداند (مقيد به احكام قرآن باشد) خداوند او را به واسطه اهل قرآن بودن، اهل بهشت قرار مى دهد و شفاعت او را درباره ده نفر از خويشاوندانش كه همه مستحق آتش باشند مى پذيرد».

٣٠. پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله) در ضمن حديثى فرمود:« إذا بلغ الرجل التسعين غفر اللّه ما تقدّم من ذنبه و ما تأخر وسمى أسيراً للّه فى الأرض و شفع فى أهله».[٣]

«هنگامى كه يك انسان (مؤمن) به نود سالگى برسد خداوند گناهان او را مى آمرزد و شفاعت او را درباره خويشاوندانش مى پذيرد».

٣١. پيامبر (صلى الله عليه وآله) فرمود: «ليدخلنّ الجنّة بشفاعة رجل من أُمتى أكثر من بنى تميم...».[٤]

[١] سنن ابى داوود:٢/١٥; با مختصر تفاوت در ضمن حديثى در مسند احمد:٤/١٣١; وسنن ترمذى :٣/١٠٦ وجود دارد.
[٢] سنن ترمذى:٤/٢٤٥; سنن ابن ماجه:١/٧٨و مسند احمد:١/١٤٨ و١٤٩.
[٣] مسند احمد:٢/٨٩ وبا مختصر تفاوت در ج٣/٢١٨ همين عبارت وجود دارد.
[٤] سنن دارمى:٢/٣٢٨; سنن ترمذى:٤/٤٦; سنن ابن ماجه:٢/١٤٤٤; مسند احمد:٣/٤٧٠و ج٥/٣٦٦.