١٧. ابوذر مى گويد: «صلّى رسول اللّه (صلى الله عليه وآله) ليلة فقرأ ب آية حتى أصبح يركع بها ويسجد بها: (إن تعذبهم فإنّهم عبادك وإن تغفر لهم فانّك أنت العزيز الحكيم) فلما أصبح قلت يا رسول اللّه ما زلت تقرء هذه الآية حتى أصبحت تركع بها وتسجد بها قال: إنّى سألت ربّى عزّوجلّ الشفاعة لأُمّتى فأعطانيها فهى نائلة إن شاء اللّه لمن لا يشرك باللّه عزّوجلّ شيئاً».[١]

«شبى تا به صبح رسول گرامى (صلى الله عليه وآله) نماز مى خواند و ركوع وسجود مى كرد و پيوسته آيه ١١٩ سوره مائده ، را مى خواند چون صبح شد جهتش را پرسيدم پيامبر (صلى الله عليه وآله) فرمود: من از پروردگارم عزّوجلّ شفاعت امتم را خواستم و او خواسته مرا برآورد پس شفاعت من به خواست خدا به كسانى مى رسد كه مشرك نباشند و ايمان به خدا داشته باشند».

١٨. پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله) در حديثى فرمود: «يشفع النبيون والملائكة والمؤمنون فيقول الجبار بقيت شفاعتى».[٢]

«پيامبران و فرشتگان و مؤمنان شفاعت مى كنند آن گاه خداى متعال مى فرمايد: شفاعت من باقى مانده است».

يعنى گروهى از آنها كه به شفاعت شفاعت كنندگان نجات نمى يابند بازمشمول رحمت الهى خواهند شد.

١٩. پيامبر (صلى الله عليه وآله) فرمود: «انّ اللّه يخرج قوماً من النار بالشفاعة».[٣]

«خداوند گروهى را به وسيله شفاعت شفاعت كنندگان از آتش جهنم خارج مى كند».

[١] مسند احمد:٥/١٤٩.
[٢] صحيح بخارى:٩/١٦٠ وبا مختصر تفاوت در مسند احمد:٣/٩٤.
[٣] صحيح مسلم:١/١٢٢; و با مختصر تفاوت در صحيح بخارى:٨/١٤٣.