منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٦٨
آتش عرضه مى شوند. عرضه بر آتش چون به خاطر معذب ساختن آنها است طبعاً بايد داراى روح و روان باشند كه درد آتش را بچشند.
بنابراين بايد روح انسان در نشأه برزخ داراى بدن خاصى باشد كه بسان لباس بر روح پوشانيده شود، و به وسيله بدن معذّب گردد.
در كيفرهاى مادى مانند عذاب با آتش، بدن دنيوى و يا برزخى نقش لباس را دارند، هرگاه بخواهند شخصى را با چوب به نحوى بزنند كه بدنش مجروح نگردد، لباس بر بدن او مى پوشانند و چوب مى زنند، بدن نيز در هر دوجهان اين نقش را ايفا مى كند، زيرا روح مجرد تا تعلق به بدن نگيرد قابل عذاب كردن با آتش نيست از اين جهت بايد داراى بدنى باشد كه به وسيله اتحاد و با علقه اى كه با بدن دارد او نيز معذب گردد.
احاديث اسلامى پيرامون ادامه حيات نفوس مؤمن و كافر، پس از مرگ بيش از حد است. محدثان اسلامى همگى نقل مى كنند در «صحنه بدر» كه پيروزى با مسلمانان شد و مشركان با دادن هفتاد كشته پا به فرار گذاردند اجساد كشتگان كفر، به دستور پيامبر در چاهى ريخته شد سپس پيامبر با آنان چنين سخن گفت:
«آنچه را كه پروردگار من به من وعده كرده بود، حق يافتم، آيا شما نيز آنچه را كه خدا وعده كرده بود درست و پاى برجا يافتيد؟».
در اين موقع برخى از مسلمانان از پيامبر پرسيدند:« آيا آنان سخن شما را مى شنوند و درك مى كنند؟»، حضرت فرمود: «بلى».[١]
محدثان اسلامى در باب زيارت پيامبر احاديثى نقل كرده اند كه پيامبر گرامى فرموده است:
[١] سيره ابن هشام:١/٦٣٩.