منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٦٦
بگويد:
«اللّهم اغفر لفلان»:«خدايا فلانى را ببخش و بيامرز».
اگر شهيد راه حق بتواند، از خداوند درخواست آمرزش درباره كسى كند آيا پيامبر كه سرور جهانيان و بزرگ و رهبر جهان انسانها و پيشواى شهيدان است نمى تواند چنين كارى از خداوند درخواست كند.
شگفتا پيامبرى كه روز قيامت شاهد امت و گواه بر اعمال آنان مى باشد چطور از كارهاى آنان بى خبر است و سخنان آنان را نمى شنود.
قرآن مجيد پيامبر را شاهد بر اعمال امت معرفى مى كند آنجا كه مى فرمايد:
(فَكَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ كُلِّ أُمَّة بِشَهيد وَجِئْنا بِكَ عَلى هؤلاءِ شَهِيداً).[١]
«چگونه مى شود هنگامى كه از هر گروهى شاهدى مى آوريم و تو را نيز براى آنان شاهد آوريم».
آيا مى شود كه پيامبر بدون اطلاع از اعمال كسى ويا لا اقل بدون اطلاع از ايمان و كفر گروهى به شهادت برخيزد؟ به طور مسلم نه.
هرگز شهادت و گواهى دادن پيامبر منحصر به گروه معاصر خويش نيست. زيرا قرآن او را با همين صفت در كنار دو صفت ديگر او «بشير ونذير» خوانده است در حالى كه آن دو صفت وى عمومى است و به گروهى اختصاص ندارد چنان كه مى فرمايد:
(يا أَيُّهَا النَّبِىُّ إِنّا أَرْسَلْناكَ شاهِداً وَمُبَشِّراً وَنَذِيراً) .[٢]
«اى پيامبر ما تو را شاهد و بشارت ده و بيم رسان برانگيختيم».
[١] نساء/٤١.
[٢] احزاب/٤٥.