١. بتها را متنفذان درگاه الهى مى دانستند و تصور مى كردند كه از طريق عبادت و پرستش آنها، مى توانند رضايت آنان را جلب نمايند، وخداوند اين حقيقت را با جمله زير بيان كرده است:

(وَيَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّهِ ما لا يَضُرُّهُمْ وَلا يَنْفَعُهُمْ...) .

«موجوداتى را كه ضرر و نفعى به آنان نمى رسانند، مى پرستند».

از اين جهت آنان مشرك بودند.

٢. چشم اميد به آنها دوخته و از آنها طلب شفاعت مى كردند و خداوند اين حقيقت را با جمله زير بيان كرده:

(...وَيَقُولُونَ هؤلاءِ شُفَعاؤُنا...) .

«مى گفتند كه آنان شفيعان ما در پيشگاه خداوند هستند».

چون بتها قادر به انجام مقاصد بت پرستان نبودند از اين جهت شفاعت خواهى آنها كار احمقانه بوده است نه شرك.

با دقت در معنى آيه و اين كه آنان درباره بتها دوكار انجام مى دادند، روشن مى گردد علت مشرك بودن آنها همان پرستش آنها بوده است نه شفاعت خواهى از آنان، اگر شفاعت خواهى از بتها، در حقيقت پرستش آنها بود ديگر دليل ندارد كه علاوه بر جمله (وَيَعْبُدُونَ) جمله اى مانند: (وَيَقُولُونَ هؤلاءِ شُفَعاؤُنا) بياورد.

اين كه در آيه اين دو جمله به صورت عطف آمده اند حاكى از اين است كه موضوع پرستش بتها غير از مسأله شفاعت خواهى از آنان بوده است، پرستش بتها نشانه شرك و دوگانه پرستى است، وشفاعت خواهى از سنگ و