اگر بحثهاى گذشته اين كتاب به ويژه بخش شفاعت از نظر دانشمندان اسلامى را خوانده باشيد مى دانيد كه شرايط سه گانه اى كه اين نويسنده براى شفاعت بيان نموده سخن تازه اى نيست كه فقط او از قرآن استفاده كرده باشد بلكه همه دانشمندان از قديم با استفاده از قرآن مجيد هر سه شرط را يادآورى نموده و آيات ذيل را هم گواه خود دانسته اند:

(...مَنْ ذَا الَّذِى يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاّ بِإِذْنِهِ...) .[٢]

«كيست كه بدون اذن او شفاعت كند».

(...وَلا يَشْفَعُونَ إِلاّ لِمَنِ ارْتَضى...) .[٣]

«جز براى كسانى كه مورد رضايت خدا باشند شفاعت نمى كنند».

(فَما لَنا مِنْ شافِعينَ) .[٤]

«گروه مشرك مى گويند براى ما شفاعت كننده نيست».

و علاوه بر اين كه اصل سخن او تازگى ندارد، يك اشكال هم دارد، زيرا گفته است: عملى كه راضى كننده خدا است... متابعت رسول و سنت سنيه اوست; در صورتى كه اگر به مبانى تشيّع معتقد باشد بايد متابعت از پيشوايان معصوم را به متابعت از رسول (صلى الله عليه وآله) و سنت سنيه او اضافه كند، زيرا همانطور كه مى دانيم به حكم «حديث ثقلين»[٥] و حديث «سفينه نوح»[٦] و احاديث فراوان ديگر و نيز به حكم قرآن مجيد[٧] اطاعت از پيشوايان معصوم شيعه در رديف

[١] توحيدعبادت و يكتاپرستى، ص ١٤٠.
[٢] بقره/٢٥٥.
[٣] انبياء/٢٨.
[٤] شعراء/١٠٠.
[٥] «انّى تارك فيكم الثقلين كتاب اللّه وعترتى».
[٦] « مثل أهل بيتى كمثل سفينة نوح من ركبها نجى و من تركها غرق».
[٧] (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللّهَ وَأَطيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِى الأَمْرِ مِنْكُمْ...) ( نساء/٥٩).