در برخى ديگر شفاعت به اذن خدا و ارتضاى او منوط گرديده است.[٣] اين نوع استثناها دليل بر وقوع اذن و ارتضاى از خداوند نيست، زيرا كراراً اين نوع استثنا(استثناى مشيت و اذن) در نفى مطلق به كار رفته و استثنا تحقق خارجى پيدا نكرده است مانند آيه هاى :

(سَنُقْرِئُكَ فَلا تَنْسى* إِلاّ ما شاءَ اللّهُ...) .[٤]

«به زودى قرآن را براى تو مى خوانيم و فراموش نمى كنى مگر آنچه كه خدا خواهد».

اين استثنا هيچ گاه محقق نشد وپيامبر هيچ يك از آيات قرآن را فراموش نكرد.

(خالِدينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُوَالأَرْضُ إِلاّما شاءَ رَبُّكَ...).[٥]

[١] بقره/٢٥٤.
[٢] مدثر/٤٨.
[٣] مانند: (...مَنْ ذَا الَّذى يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاّ بِإِذْنِهِ...) بقره/٢٥٥; (...ما مِنْ شَفيع إِلاّ مِنْ بَعْدِ إِذْنِِهِ...) يونس/٣، بنابراين كه اين آيه مربوط به شفاعت اصطلاحى باشد.(...ولا يَشْفَعُونَ إِلاّ لِمَنِ ارْتَضى...) انبياء/٢٨.
[٤] اعلى/٦ـ٧.
[٥] هود/١٠٧.