در اين آيه پس از بيان پذيرفتن توبه، موضوع عفو گناهان را با «واو» عاطفه عطف كرده مى فرمايد:(وَيَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ) و ظاهر عطف اين است كه عفو گناه، مربوط به صورت توبه نيست و گرنه با «واو» به جمله نخست عطف نمى شد.

از اين گذشته، مفسران مى گويند با پذيرفته شدن توبه، گناه ساقط مى شود و از بين مى رود، ديگر نيازى به عفو و بخشودگى نيست. از اين بيان معلوم مى شود كه علاوه بر مسأله «توبه» موضوعى به نام عفو داريم كه شامل گناهان كبيره و صغيره مى شود و اين كه «معتزله» مى گويند گناه كبيره معفو نيست، بر خلاف اطلاق آيه است.

٢. (وَما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَة فَبِما كَسَبَتْ أَيْديكُمْ وَيَعْفُوا عَنْ كَثير) .[٢]

«هر نوع امر ناگوارى بر شما برسد نتيجه اعمال خود شما مى باشد و خدا بسيارى از گناهان را عفو مى كند».

نكته بحث در جمله (وَيَعْفُوا عَنْ كَثير) است، زيرا ظاهر اين جمله اين

[١] شورى / ٢٥.
[٢] شورى / ٣٠ .