١. خيالهاى بيهوده يهود پيرامون شفاعت باطل و بى اساس است، آنان تصور مى كردند كه چون فرزندان پيامبران هستند هر اندازه هم مجرم باشند، مورد شفاعت نياكان خود قرار خواهند گرفت، و نيز تصور مى كردند كه برا ى گناهان مى توان فداء و بدل تهيه نمود، همان طور كه در اين جهان گاهى مى توان از طريق رشوه و پارتى و هدايا و تحف، جرايم را خريد و افكار را دگرگون ساخت.

قرآن براى كوبيدن چنين افكار غلط فرموده:

(وَلا يُقْبَلُ مِنْها شَفاعَةٌ وَلا يُؤْخَذُ مِنْها عَدْلٌ) .

«نه شفاعت پذيرفته مى شود و نه غرامت و نه بدل آن».[١]

آيات گروه دوم، پيرامون نفى شفاعتى است كه يهود به آن اعتقاد داشته است و بعيد نيست كه آيه گروه نخست نيز ناظر به عقيده يهود باشد.

٢. گروهى كه پيوند ايمانى خود را با خدا قطع نموده و با شفيعان روز رستاخيز رابطه معنوى برقرار نكردند، از شفاعت محروم بوده، و هرگز براى آنان شفيعى نخواهد بود مانند بت پرستان و منكران توحيد و روز رستاخيز و يا ظالمان و ستمگران، به صورتى كه قرآن از آنان ياد نموده است.

و اين مطلب با دقت در آيات گروه سوم و همچنين آيه گروه نخست كاملاً استفاده مى شود.

٣. بت هاى مصنوعى عرب جاهلى حق شفاعت در روز رستاخيز ندارند

[١] مقصود از گروه ها، همان تقسيمات هفت گانه آيات شفاعت است.