منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٣

« به اندازه سنگينى ذرّه اى ستم نمى كند».

نه تنها ستم نمى كند، پاداش نيكو را دو برابر مى دهد چنانكه مى فرمايد: (...وَإِنْ تَكُ حَسَنَةً يُضاعِفْها...) .

«و اگر كار نيكى صورت دهد دو برابرش مى كند».

آنگاه براى روشن كردن مؤاخذه هاى الهى يادآور مى گردد كه همه آنها واكنش كارهاى خود آنان است.

(فَما كانَ اللّهلِيَظْلِمَهُمْ وَلكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ) .[١]

«و خدا براى آنان ستم روا نمى دارد، آنان خودشان هستند كه بر خويش ستم مى نمايند».

در آيه اى مؤاخذه ها را، واقعيت بد اعمال خود آنان مى داند و مى فرمايد:

(فَأَصابَهُمْ سَيِّئاتُ ما عَمِلُوا...) .

«بديهاى كردارهاى خود به آنان مى رسد»،

تو گويى اعمال انسان دو رويه است ظاهرى در اين جهان دارد به نام دروغ، غيبت، و خيانت، و باطنى در آن جهان، به نام: «عذاب الهى كه باطن عمل انسان است».

در آيه ديگر نه تنها مى رساند كه او ستم نمى كند، بلكه يادآور مى شود كه حتى آن را هم اراده نمى كند و به تعبير ما، انديشه ستم نيز به او راه ندارد.

چنان كه مى فرمايد:

(وَ ماَ اللّهُ يُرِيدُ ظُلْماً لِلْعِبادِ)[٢]

«خدا ستم بر بندگان را اراده نمى كند».