جرايم خود تهيه مى كردند. و يا از اشخاص و اسلحه استمداد مى جستند، تا آنجا كه انواع زينت آلات و اسلحه را با مردگان خود دفن مى كردند، به اين خيال كه در آخرت از آن استفاده كرده و يا به وسيله آن، از خود دفاع كنند، گاهى كار به اينجا مى رسيد كه بعضى از كنيزان را براى مأنوس شدن ميت و يا بعضى از شجاعان زمينى را براى كمك وى، همراه او دفن مى نمودند امروز هم در موزه ها در ميان آثار مختلف زمينى ، عتيقه هاى فراوانى يافت مى شود كه از آن دوران است.

در ميان ملل مختلف اسلامى نيز عقايد گوناگونى شبيه اين عقايد ديده مى شود كه به عنوان توارث از آن زمان باقيمانده، و چه بسا در طى دورانهاى مختلف رنگهاى تازه اى به خود گرفته است با اين كه قرآن تمام اين آراى سست و عقايد غلط را باطل شمرده و صريحاً اعلام كرده است كه:

(...وَالأَمْرُ يَومَئذ للّهِ) .[١]

«در آن روز حكم و فرمان براى خداست».

و نيز فرموده:

(...وَرَأَوُا الْعَذابَ وَتَقَطَّعَتْ بِهِمُ الأَسْبابُ) .[٢]

«عذاب را مى بينند و اسباب بر آنها قطع خواهد شد».

(وَلَقَدْ جِئْتُمُونا فُرادى كَما خَلَقْناكُمْ أَوَّلَ مَرَّة وَتَرَكْتُمْ ما خَوَّلْناكُمْ وَراءَ ظُهُورِكُمْ وَما نَرى مَعَكُمْ شُفَعاءَكُمُ الَّذِينَ زَعَمْتُمْ أَنَّهُمْ فيكُمْ شُرَكاؤُا لَقَدْ تَقَطَّعَ بَيْنَكُمْ وَضَلَّ عَنْكُمْ ما كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ).[٣]

[١] انفطار/١٩.
[٢] بقره/١٦٦.
[٣] انعام/٩٤.