بررسى گذشته ثابت نمود كه اعتقاد به شفاعت و اين كه پيامبران و اوليا و صالحان در روز رستاخيز درباره كسانى كه پيوند ايمانى خود را با خدا قطع ننموده و رابطه معنوى خود را با شفيعان درگاه الهى حفظ كرده اند، وساطت و شفاعت خواهند كرد، داراى آثار ارزنده تربيتى است و كاملاً جنبه سازندگى دارد و سبب مى شود كه گروهى از گنهكاران به راه اطاعت باز گردند.

اين بحث زمينه را براى بررسى آيات شفاعت كاملاً آماده مى سازد، از اين جهت لازم است كه مجموع آيات شفاعت يك به يك مورد بررسى قرار گيرد، و هدفگيرى آيات روشن شود.

ماده «شفاعت» در قرآن با تمام مشتقات خود «سى بار» در سوره هاى مختلف و گوناگون به طور نفى و اثبات وارد شده است، كه اين خود حاكى از اهميت موضوع مى باشد.

نتيجه گيرى صحيح از آيات شفاعت به اين بستگى دارد كه تمام آيات شفاعت به دقت مورد بررسى قرار گيرد و از مجموع، نتيجه واحدى كه هدف همه آيات است گرفته شود.

بسيار خطا است كه از ميان اين همه آيات مربوط به شفاعت، با يك آيه بر مدعاى خويش استدلال كنيم، و از آيات ديگر چشم بپوشيم، لغزشهايى كه در اطراف شفاعت و يا ديگر مسايل عقيدتى وجود دارد، معلول يك چنين بررسى ناقص و ناروا است و اين كه آيه اى را بگيريم و از آيات ديگرى كه مى توانند مفسر و قرينه مفاد همان آيه باشند، تغافل نموده و يا غفلت ورزيم،