است، زيرا قرآن مجيد و مخبر صادق (پيامبر گرامى) از آن خبر داده است و احاديث زيادى كه مجموع آنها به حدّ تواتر مى رسد، در اين زمينه وارد شده است، و همگى گواهى مى دهند كه در روز رستاخيز براى افراد مؤمن گنهكار شفاعت وجود دارد، و در اين مسأله تمام دانشمندان گذشته اسلام و كسانى كه پس از آنها آمده اند اتفاق نظر دارند، جز گروه «خوارج و فرقه معتزله» كه به آن اعتقاد ندارند و نكته انكار آنان اين است، كه تصور كرده اند افراد گنهكار در عذاب دوزخ مخلّد و جاودان هستند و بر اين مطلب به آيه (فَما تَنْفَعُهُمْ شَفاعَةُ الشّافِعينَ)[١] استدلال كرده اند[٢] در حالى كه اين آيه، وجود شفاعت را نفى نمى كند، زيرا اين آيه مربوط به مشركان بوده و در حقّ بت پرستان نازل شده است و سخن ما درباره افراد با ايمانى است كه دچار لغزش شده باشند.

امّا نظريه كسانى كه احاديث شفاعت را تأويل مى كنند و مى گويند مقصود اين است كه در اثر شفاعت، رتبه افراد پاكدامن بالا مى رود نه اين كه گنهكار از عذاب خلاص گردد، بسيار بى اساس است، زيرا آيات قرآن و احاديث اسلامى با صراحت هر چه تمامتر عقيده اين دو گروه را رد كرده است.[٣]

٧. «امام ابو حفص عمر بن محمد نسفى» (متوفاى سال ٥٣٧) مى نويسد:

شفاعت براى پيامبران، و مردان نيكوكار در روز رستاخيز قطعى است و اين مطلب در دين مقدس اسلام به طور مستفيض ثابت شده است.[٤]

[١] مدّثر/٤٨.
[٢] در بحث قرآنى شفاعت، پيرامون مفاد و هدف اين آيه توضيح داده خواهد شد.
[٣] شرح صحيح مسلم:٢/٥٨ و بحارالأنوار:٨/٦٢.
[٤] العقائد النسفية، ص ١٤٨، ط افست بغداد.