نه تنها پيامبر شفاعت مى كند بلكه تمام پيشوايان معصوم و بسيارى از اهل ايمان كه صالح وپاكند نيز شفاعت مى كنند. سپس وى درباره اختلافى كه در معنى شفاعت ميان مسلمانان و گروهى از آنان به نام «معتزله» است، سخن گفته و حق مطلب را ادا كرده است.[١]

٥. مفسّر عاليقدر شيعه مرحوم «طبرسى» در تفسير ارزنده خود مى نويسد:

مسلمانان در اين كه شفاعت پيامبر(صلى الله عليه وآله) در روز رستاخيز پذيرفته مى شود، سخنى ندارند هر چند در كيفيت آن ميان معتزله و ديگران اختلاف نظر هست، ما (شيعيان) مى گوييم كه هدف از شفاعت پيامبر (صلى الله عليه وآله) نجات دادن گنهكاران از عذاب و كيفر اعمال است، در حالى كه معتزله مى گويند شفاعت پيامبر درباره افراد فرمانبردار و يا آن دسته از گنهكارانى كه توبه كرده اند، پذيرفته مى شود.

نه تنها شفاعت پيامبر پذيرفته مى شود بلكه شفاعت ياران برگزيده او و پيشوايان معصوم و افراد با ايمان و صالح نيز قبول مى گردد.[٢]

٦.«قاضى عياض» مى گويد: عقيده اهل سنت اين است كه شفاعت از نظر عقل، بى اشكال است و از نظر دلايل نقلى اعتقاد به آن واجب و لازم

[١] تبيان:١/٢١٣و ٢١٤، چاپ نجف.
[٢] مجمع البيان:١/١٠٣ و نيز ٢/٨٣ در تفسير آيه ٨٥ سوره نساء.