منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٨٧

و همچنين مى فرمايد:

(...وَلا يَشْفَعُونَ إِلاّ لِمَنِ ارْتَضى...) .[١]

«جز كسانى كه مورد رضايت خدا است كسى را شفاعت نمى كنند».

پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله) فرموده:

«إدَّخرتُ شفاعتي لأهل الكبائر من أُمّتي» .

«من شفاعت خود را براى آن گروه از گنهكاران امتم ذخيره كرده ام كه از روى جهالت گناهان بزرگ مرتكب مى شوند».[٢]

٣. استاد شيعه مرحوم «شيخ مفيد» مى گويد:

اماميه اتفاق نظر دارند كه پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله) در روز رستاخيز مرتكبان گناه كبيره را شفاعت مى كند، نه تنها پيامبر بلكه امير مؤمنان و پيشوايان معصوم (عليهم السلام) پس از وى نيز در حق شيعيان گنهكار خود شفاعت مى كنند و بر اثر شفاعت آنان گروه زيادى از شيعيان خطاكار نجات پيدا مى كنند.

ولى گروه خاصى مانند (معتزله) از اهل تسنن با ما (اماميه) به مخالفت برخاسته تصور كرده اند كه شفاعت پيامبر (صلى الله عليه وآله)مربوط به افراد مطيع و فرمانبردار است نه گروه گنهكار و پيامبر هرگز درباره كسانى كه محكوم به عذاب هستند شفاعت نمى كند، به عقيده اين گروه، شفاعت مايه ترفيع و افزايش پاداش خواهد بود نه بخشش گناه.[٣]