شيعه و سنى تا آنجا كه مؤلفات آنان در اختيار نگارنده بود، در اين صفحات منعكس مى نماييم، تا از اين زاويه از افكار وعقايد ديگر دانشمندان اسلام آگاه گرديم و به اصطلاح مشت نمونه خروار گردد.

١. «ابو منصور محمد بن محمد ماتريدى سمرقندى» (متوفاى سال ٣٣٣) در تفسير آيه (...وَلا يُقْبَلُ مِنْها شَفاعَةٌ...) [١] كه نفى شفاعت مى كند، به شفاعت مقبوله اشاره مى نمايد و براى اثبات آن با آيه (...وَلا يَشْفَعُونَ إِلاّ لِمَنِ ارْتَضى...) [٢] استدلال مى كند[٣]، و مى گويد: هر چند آيه نخست نفى شفاعت مى كند ولى در اسلام شفاعت مقبوله اى داريم كه آيه ياد شده بر آن دلالت مى كند.

٢. «تاج الاسلام ابوبكر محمد كلابادى»(متوفاى سال ٣٨٠) مى گويد:

از جمله چيزهايى كه خداوند در كتاب خود بيان كرده و پيامبر گرامى آن را آورده است موضوع شفاعت است، خداوند درباره حق شفاعت چنين مى فرمايد:

(وَلَسَوفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى) .[٤]

«آن قدر پروردگار به تو عطا كند تا راضى گردى».

و نيز مى فرمايد:

(...عَسى أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقاماً مَحْمُوداً) .[٥]

«اميد است كه خداوند تو را بر مقام پسنديده اى برانگيزد».

[١] بقره/٤٨.
[٢] انبياء/٢٨.
[٣] تفسير ماتريدى معروف به تأويلات اهل السنه، ط قاهره، ١٣٨٩، ص ١٤٨.
[٤] ضحى/٥.
[٥] اسراء/٧٩.