(ذلِكَ الَّذِى يُبَشِّرُ اللّهُ عِبادَهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصّالِحات قُلْ لا أَسأَلكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِى القُرْبى وَمَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيها حُسْناً إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ).[١]

«اين همان چيزى است كه خداوند بندگانش را كه ايمان آورده و عمل صالح را انجام داده اند به آن نويد مى دهد بگو: من هيچ پاداش از شما درباره رسالتم درخواست نمى كنم جز دوست داشتن نزديكانم و هركس كار نيكى انجام دهد بر نيكيش مى افزايم چرا كه خداوند آمرزنده و سپاسگزار است».

مفسران عاليقدر و محدثان اسلامى و همچنين شعرا و ادبا همگى اتفاق نظر دارند كه اين آيه درباره اهل بيت پيامبر (صلى الله عليه وآله)نازل شده است و امام شافعى (١٥٠ـ ٢٠٤) ايمان خود را به مضمون اين آيه در قالب شعر ريخته و مى گويد:

يا أهلَ بيت رسول اللّه حبُّكم *** فرض من اللّهِ فى القرآن أنزله

كفاكم من عظيم القدرِ إنَّكم *** من لم يُصلّ عليكم لا صلاةَ له[٢]

«اى خاندان رسالت، دوستى شما از واجباتى است كه خدا آن را در قرآن فرو فرستاده است، در عظمت مقام شما اين بس كه هركس در نماز بر

[١] شورى/٢٣.
[٢] صواعق ابن حجر: ص ٨٧.