نويسان و محدثان و مورخان) مى گويند: پس از نزول اين آيه پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله) هشتاد و يك يا هشتاد و دو روز عمر كرد و پس از آن در شريعت نه فزونى رخ داد و نه نسخ و نه دگرگونى و اين بر اساس گزارش پيامبر بود كه از مرگ خود خبر داد و خود اين يكى از معجزات پيامبر است.[١]

اكنون با اين حساب روشن خواهيم ديد كه اين آيه بسان آيه پيشين در روز غدير فرود آمده است زيرا پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله) از نظر اهل سنت در ١٢ ربيع سال ١١ در گذشته است، و سرگذشت غدير در ١٨ ذى الحجه سال ١٠ رخ داده است، و فاصله ١٨ يا ١٢ ربيع تقريباً هشتاد و يك يا هشتاد و دو روز است و اين مطلب به ملاحظه اين كه ممكن است دو ماه از اين سه ماه فاقد سلخ بودند طبعاً فاصله هاى دو واقعه هشتاد و دو روز خواهد بود واگر روز وفات پيامبر را حساب نكنيم و بگوييم محاسب، آن روز را به حساب نياورده فاصله هر دو واقعه، يا هشتاد و يك روز خواهد بود.

ولى در اينجا نظر خواننده گرامى را به اسامى صحابه كه نزول آيه را در روز غدير نقل كرده اند جلب مى نماييم:

زيد بن ارقم[٢]، ابو سعيدخدرى[٣]، ابن عباس[٤]، أبو هريره[٥].

مؤلف غدير در كتاب ارزشمند خود نزول آيه را در روز غدير از ١٦ دانشمند سنى نقل كرده است.[٦] و اگر روايات شيعه را نيز بر آن بيفزاييم نزول آيه در چنين واقعه حالت تضافر به خود خواهد گرفت.

[١] تفسير فخر رازى:١١/١٣٩.
[٢] الغدير:١١/٢٣٠.
[٣] در المنثور:٢/٢٩٨; فتح الغدير:٢/٥٧.
[٤] مسند احمد:١/٣٣; مستدرك حاكم:٣/١٣٢.
[٥] تاريخ بغداد: خطيب بغدادى:٨/٢٩٠.
[٦] الغدير:١/٢٣٠ـ ٢٣٧.