و با وجود حكومت معصوم حكومت و ولايت فقيه تشكيل نمى‌شود اما مفهوم ولايت كه در انديشه مقام معظم رهبرى ويژگى‌هاى خاصى دارد وجه مشترك همه سطوح مى‌باشد.
همان طورى كه اصطلاح «امام» را ايشان براى همه سطوح استعمال كرده‌اند با اين تفاوت كه «امامت» در سطوح ولايت فقيه با تعبير «امامت عامه» «١» ياد مى‌شود. مسئله امامت يعنى پيشوايى جامعه و رهبرى امت با معناى عام كلمه در همه زمان‌ها اگر جامعه اسلامى بخواهد متحول باشد، بخواهد پويا باشد، بخواهد مبارزه كند، بخواهد اسلامى بشود و اگر اسلامى هست اسلامى بماند، احتياج به امامت دارد البته امامت كه مى‌گويم منهاى معصوميت. عصمت مخصوص ائمه (ع) دوازده‌گانه است. در تعريف ولايت فقيه مقام معظم رهبرى آن را در ادامه ولايت ائمه مطرح مى‌كنند و اصل ولايت را به معناى حكومت الهى مى‌دانند حكومتى كه در آن اثرى از خودپرستى، سلطنت و اقتدار خودخواهانه در آن وجود ندارد: «٢» ولايت فقيه متشكل از دو كلمه است ولايت به مفهوم سرپرستى و اداره و فقيه به مفهوم «دين شناس». پس ولايت فقيه يعنى اداره كردن و سرپرستى دين شناسان در جامعه است. «٣» ايشان با تأكيد بر اين كه ولايت فقيه نوع خاصى از حكومت است كه متمايز از همه حكومت‌هاى موجود در دنياست «٤» و داورى در مورد آن صرفاً با معيارها موجود غير ممكن است، با توجه به تلقى خاصى كه از مفهوم ولايت دارند معتقدند اصل ولايت فقيه يعنى ايجاد ميليونها رابطه دينى ميان دل‌هاى مردم با محور و مركز نظام. بحث شخص در ميان نيست بحث هويت و معنا و شخصيت در ميان است «٥» همه راههاى اصلى نظام به مركز ولايت نقطه درخشان نظام اسلامى ختم مى‌شود. «٦» از جمله موضوعاتى كه در مورد ولايت فقيه مطرح است، دلايل وجودى و ضرورت و جايگاه آن است كه از نظر مقام معظم رهبرى ولايت فقيه جزو فروع دين است، زيرا ولايت به معناى نظام است و نظام خصوصيات آن جزء فروع دين است نه اصول دين كه به حوزه اعتقادات مربوط مى‌شود. البته التزام عملى بدان لازم است و اگر كسى منكر آن باشد منكر ضرورى دين شده است. «٧» ايشان در جواب سؤالى در رساله علميه خويش «٨» مى‌فرمايند: و لا نرى الالتزام بولاية الفقيه قابلًا للفصل عن الالتزام بالاسلام و بولاية الائمة المعصومين عليهم السلام؛ ما تفاوتى بين التزام به ولايت فقيه و التزام به اسلام و ولايت امامان معصوم (ع) نمى‌بينيم. بنابراين ايشان اصل ولايت‌