وحدت يك امر سياسى نيست، بلكه يك امر اجتماعى و علمى هم هست، در اين زمينه‌ها هم بايد وحدت اتفاق بيفتد. بنابراين، جامعه مسلمانان بايد به فكر خود باشد، به طور جدى هم بايد به سرنوشت خود فكر كند، اختلافات را كنار بگذارند، و براى دست‌يابى به عظمت امت اسلامى، به صورت جمعى برنامه‌ريزى، تفاهم و تلاش نمايند. «١» ٣- ٥. ايجاد تلقى مشترك:
در بر انديشه سياسى مقام معظم رهبرى ٣٨٧ روابط بين‌الملل‌ خى از مسائل جهان، بين دولت‌ها و ملت‌هاى اسلامى تلقى مشتركى وجود ندارد، لذا يكى از كارهايى كه بايد بشود، ايجاد تلقى مشترك در زمينه‌هاى مبتلا به است. متفكران اسلامى در اين زمينه وظيفه دارند، چقدر جاى افسوس است كه ذهن متفكران اسلامى كه بايد براى عزت مسلمين و بر افراشتن پرچم اسلامى و فراهم آوردن تلقى مشترك از امور، قلم بزند و تلاش كند، به دنبال مسائل اختلافى، ايجاد اختلاف، ايجاد دعوا بين مسلمين است. يكى را متهم مى‌كنند و يا يكى را از دين خارج مى‌نمايند. علما هم براى ايجاد وحدت و زمينه‌سازى براى ايجاد تلقى مشترك وظيفه بزرگى بر عهده دارند، نه فقط علماى يك طرف، بلكه علماى هر دو طرف.
حقيقت آن است كه گاه دشمن براى ايجاد اختلاف هم در بين شيعه و هم در بين سنى، از آدم هايى كه غرض و مرضى ندارند، مانند علما استفاده مى‌كنند، مثلًا در جامعه شيعه حركتى انجام مى‌گيرد كه براى مسلمان غير شيعه تحريك كننده و حساسيت برانگيز است، عين همين در بين جامعه سنى انجام مى‌گيرد. اين‌ها از دشمن است. پادزهر اين اقدام‌هاى دشمن، پديد آوردن تلقى مشترك از مسائل و حوادث در بين شيعه و سنى است. «٢» ٤- ٥. توجه به مقتضيات زمانى و مكانى:
يكى از دردهاى مشترك، تبليغات مسيحيت و ترويج لائيك از سوى صهيونيزم و استكبار جهانى در كشورهاى اسلامى است. براى مقابله با آن چه بايد كرد؟ شايد يكى از پاسخ‌ها برپايى دولت اسلامى باشد، دولت اسلامى يعنى چه؟ روشن است كه راه براى حاكميت اسلام يكى نيست، شايد بشود به عدد هر كشور اسلامى الگويى را مطرح كرد كه با توجه به شرايط و مقتضيات زمانى و مكانى هر يك از آن‌ها، فرق مى‌كند. وظيفه اصلى براى ارائه چنين الگوهاى متفاوت، بر عهده علماى دين است، لذا براى علماى دين لازم است كه به زمان و مكان كشور و اطراف خودشان عالم باشند،