متعاقب خروج انگليس از خليج فارس در سال ١٩٧١ م. ديدگاههاى گوناگونى در منطقه براى حفظ امنيت آن مطرح بوده است. يك ديدگاه اين بوده كه كشورهاى منطقه امنيت آن را مستقيماً بعهده بگيرند كه اين به سياست امنيت جمعى معروف شد ولى ديدگاه ديگر كه عمدتاً از طرف كشورهاى غربى بويژه آمريكا مطرح شد اين بود كه كشورهاى منطقه توان حفظ امنيت منطقه را ندارند ولذا آنها بايد با حضور خودشان در امنيت منطقه تأثيرگذار باشند. آمريكا به عناوين مختلف در مسائل نظامى منطقه خليج فارس دخالت جدّى دارد و حتّى با راه انداختن جنگهاى منطقه‌اى كه نمونه‌اش را در حمله عراق به ايران و حمله عراق به كويت شاهد بوديم، از اين منطقه صرف‌نظر نخواهند كرد. آمريكا با ايجاد پايگاههاى نظامى در بعضى از كشورهاى منطقه، همواره از ايجاد امنيت توسط خودش دفاع كرده است. «١» جمهورى اسلامى با داشتن بيشترين ساحل آبى در خليج فارس و با برخوردارى از توان نظامى بسيار بالاى خود بويژه نيروى دريايى بسيار قوى معتقد است كه مى‌تواند در حفظ امنيت منطقه بسيار تأثير گذار باشد. اساساً به تعبير مقام معظم رهبرى تاريخ نشان داده است كه:
حضور آمريكا براى كشورهاى منطقه خليج فارس و هر جايى كه اينها حضور پيدا مى‌كنند ناميمون و شوم است. اينها به جايى امنيت نمى‌آورند، اينها اهل مقابله با تجاوز نيستند، خودشان متجاوزند. «٢» رهبرى در جا انديشه سياسى مقام معظم رهبرى ٣٥٧ مسائل منطقه‌اى ايران‌ يى ديگر حضور آمريكا را نامشروع، و مبارزه با تجاوز و طمعكاريهاى اين كشور را جهاد فى سبيل اللَّه و كشته‌هاى اين راه يعنى مقابله با آمريكا را شهيد ناميدند. «٣» مقام معظم رهبرى كشورهايى را كه از آمريكا براى ايجاد امنيت در منطقه دعوت مى‌كنند سرزنش كرده و مى‌فرمايند:
(آمريكاييها) مى‌گويند كه مى‌خواهند در اينجا (خليج فارس) بمانند و فلان جا (جزيره بوبيان) را نود و نه ساله اجاره كنند و نظام امنيتى جديدى در خليج فارس برقرار نمايند. يكايك آمريكاييها و متحدانش بدانند كه ملتهاى اين منطقه قلم پاى متجاوز را خرد خواهند كرد. مگر اجازه مى‌دهند كه آمريكا به بهانه حفظ امنيت يك كشور يا يك منطقه خاص به اينجا بيايد و ژاندارم بشود و براى خودش پايگاه درست كند؟ اين چه حرفى است؟ هر دولتى كه چنين اجازه‌اى را بدهد، ملت آن كشور آن دولت را از سرير قدرت، پايين خواهند كشيد، مگر مى‌گذارند. «٤»