بر اين اساس بايد گفت فقه سياسى در نظر مقام معظم رهبرى، چند گونه معنا شده است كه به برخى از آنها اشاره مى‌شود:
١. بخشى از فقه است كه به امور سياسى مى‌پردازد. «١» ٢. بابى از ابواب عملى فقه است كه به اداره زندگى مردم مربوط است. «٢» ٣. حكم خدا در باب سياست است. «٣» ٤. فقه اداره جامعه سياسى است. «٤» فقه سياسى به معناى عام و خاص‌ از سوى ديگر، با توجه به دو معناى عام و خاصى كه ايشان از فقه ارائه نموده‌اند، مى‌توان دو معناى عام و خاص نيز از فقه سياسى ارائه داد. معناى خاص آن مورد اشاره قرار گرفت و در معناى عام، فقه سياسى به معناى جداناپذيرى دين از سياست، ضرورت همراهى و همگامى اين دو مؤلفه، ضرورت وحدت و ارتباط اين دو مقوله با يكديگر و نفى سكولاريسم است. «٥» ١. پارادايم‌هاى فقه سياسى‌ از پارادايم معانى و كاربردهاى مختلفى در علوم انسانى و طبيعى وجود دارد كه الگوى نظرى، اسوه، سرمشق و الگوى اصلى در زمره اين تعاريف محسوب مى‌شوند. و عده‌اى، پارادايم را به تصورى بنيادين و اساسى از موضوع علم تعريف نموده‌اند. «٦» در هر صورت بايد گفت كه در هر دوره تاريخى براى هر رشته علمى پاراديم مسلطى وجود دارد كه به عنوان چارچوب آن علم شناخته مى‌شود. به نظر مى‌رسد فقه (سياسى) شيعه از بدو تأسيس تا زمان حاضر در قالب دو پاراديم بوده كه پارادايم سنتى آن از آغاز تا زمان حاضر كه نگرش اجتماعى و حكومتى خاصى به فقه شده، وجود داشته و پارادايم دوم در قالب جديدى است كه اگر نگوييم اين پارادايم، شكل گرفته است، قدر متيقن اين است كه اين پارادايم در حال شكل گرفتن و تأسيس است.
اين پارادايم جديد با نگرش نو و ورود به ساحت‌هاى جديد و انتظارات نوين، با تحول مواجه شده است. در آغاز به مؤلفه‌هاى پارادايم فقه سنتى پرداخته و در نهايت برخى از مؤلفه‌هاى پارادايم جديد را مورد عنايت قرار مى‌دهيم.