١. مبارزه با فقر:
با فقر بايد مبارزه كرد. فقر دو نوع است؛ فقر شخصى و فقر عمومى. با هر دو بايد مبارزه شود.
مبازه با فقر، يعنى تلاش براى اينكه ثروتى از منابع ملى كشور استخراج شود و به دست مى‌آيد اولًا به شكل بهينه استخراج شود و ثانياً به شكل بهينه مصرف شود و اسراف نگردد. علاوه بر اين، انسانى كه امكان زندگى در حد نياز و ضرورى را ندارد، به فساد و به خيانت و به بسيارى از كارهاى خلاف ديگر و حتى به كفر كشانده مى‌شود. «١» ٢. مبارزه با فساد:
يكى از مواردى كه در جامعه بايد در نظر گرفته و اصلاح شود، مبارزه با فساد است؛ يعنى فساد اخلاقى، فساد كارى، عدم احساس وجدان در تقديم خدمات عمومى، عدم احساس مسئوليت در مواجهه با افكار عمومى و با ذهنهاى مردم. اينها بعضى از شاخه‌ها و شعبه‌هاى فساد است. «٢» ٣. مبارزه با تبعيض:
قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران، يكى از وظايف دولت را «رفع تبعيض‌هاى ناروا و ايجاد امكانات عادلانه براى همه در تمام زمينه‌هاى مادى و معنوى» مى‌داند، «٣» علاوه بر اين در قانون اساسى آمده است «مردم ايران از هر قوم و قبيله كه باشند از حقوق مساوى برخوردارند. «٤» و همه افراد ملت اعم از زن و مرد يكسان در حمايت قانون قرار دارند. «٥» اساس اصلاحات اين است كه ما با فقر، فساد و تبعيض مبارزه كنيم. هر اصلاحاتى- اگر واقعاً اصلاحات باشد- بر محور اين (ها) مى‌چرخد. بدترين فسادها در جامعه، رواج فقر و افزايش شكاف بين فقير و غنى است. بدترين فسادها در جامعه اين است كه كسانى دچار فساد مالى و اقتصادى شوند و از بيت المال مردم براى منافع شخصى و پُر كردن جيب خود تغذيه كنند.
بزرگترين فسادها اين است كه در اجرا و اعمال قانون در جامعه تبعيض باشد و به شايستگى‌ها و صلاحيتها و قابليتهاى افراد توجه نشود. «٦» بايد هدف مبارزه اينها باشد. اصلاحات حقيقى در كشور اينهاست ... هر مسئول دولتى، هر انسان روشن بين، هر عالم دينى و هر فرزانه‌اى، اگر اين گونه اصلاحات را دنبال كند، مردم او را يارى خواهند كرد. «٧»