مهم‌ترين اصل در سياست خارجى حمايت از هويت نظام اسلامى و پافشارى بر اصول و ارزشهاست و جمهورى اسلامى ايران، اصول و ارزشهاى خود را كه عزت ملى است با هيچ چيز معاوضه نخواهد كرد! (٢٩/ ٥/ ٨٢)
رهبر معظم انقلاب موقعيّت كنونى و كم نظير جمهورى اسلامى ايران را در ميان ملتها بويژه ملتهاى اسلامى به دليل اصول و ارزشهاى حاكم بر اين نظام مى‌دانند و معتقدند:
امروز نيز بيشترين حجم تبليغات براى القاى عقب نشينى جمهورى اسلامى ايران از اصول خود است تا بدينوسيله از تأثيرگذارى و محبوبيت نظام اسلامى بكاهند. (همان)
ايشان اصول نظام را منبع منافع ملى و هويت ملى و جمعى كشور دانسته و با تأكيد بر حفظ سه اصل اساسى «عزت، حكمت و مصلحت» در چارچوب ارتباطات بين المللى مى‌فرمايند:
عزت و حكمت و مصلحت، يك مثلث الزامى براى چار چوب ارتباطات بين المللى ماست.
عزت: «الاسلام يعلوا و لايعلى عليه»، «لن يجعل اللَّه للكافرين على المؤمنين سبيلا». ما نمى‌خواهيم عزتمان را با تكيه بر نژاد و ناسيوناليسم و حرف‌هايى كه متأسفانه همه دنيا با تكيه به آنها دور خودشان يك حصار مى‌كشند ثابت كنيم. (١٨/ ٤/ ٧٠) معناى عزت اين است كه جامعه و نظام اسلامى، در هيچ يك از برخوردهاى بين المللى خود، نبايد طورى حركت كند كه منتهى به ذليل شدن اسلام و مسلمين شود. (٩/ ١١/ ٦٨).
حكمت يعنى حكيمانه و سنجيده كار كردن. هيچ گونه نسنجيدگى را نبايد در اظهارات ديپلماتيك و هر آنچه كه مربوط به سياست خارجى و ارتباطات جهانى است راه داد. همه چيز بايد سنجيده باشد.
«و اما مصلحت؛ مراد مصلحت شخص من و شما نيست كه اگر ما اين اقدام را كرديم، ممكن است برايمان گران تمام بشود، نه، گران هم تمام بشود! مگر ما كه هستيم؟ اگر كارى به مصلحت كشور و به مصلحت انقلاب است، ولى به مصلحت شخص من نيست، چه اهميتى دارد؟ مصلحت يعنى مصحلت انقلاب و اين مصلحت همه جانبه است؛ يعنى از رفتار شخصى ما- بخصوص شما- شروع مى‌شود.» (١٨/ ٤/ ٧٠)
ولى امر مسلمين جهان بر تعامل با كشورهاى مختلف دنيا بر اساس اصول تأكيد نموده و ادامه سياست تنش زدايى را محور اصلى سياست خارجى دانسته و تصريح مى‌دارند: