١. جايگاه سياست خارجى‌ در عرصه روابط بين‌الملل، سياست خارجى كشورها جايگاه ويژه و مهمى دارد. نظام‌هاى سياسى مى‌توانند با اتخاذ تصميمات و سياستگذارى‌ها منافع ملى خود را تبيين نمايند، ضمن اينكه سياستهاى مختلف، انعكاسى از خواستها و نيازهاى اقتصادى، سياسى، فرهنگى و امنيتى جامعه مى‌باشند.
در انديشه سياسى مقام معظم رهبرى، سياست خارجى همواره جايگاه ارزشمندى داشته، معظم له از حساسيت، تأثيرگذارى و دشوارى‌هاى ميدان وسيع دستگاه ديپلماسى به مناسبت‌هاى مختلف سخن گفته‌اند:
سياست خارجى و دستگاه اداره كننده سياست خارجى در حقيقت نيمى از نظام سياسى است كه رابطه و حدود و منافع كشور را در اقطار عالم دنبال مى‌كند. هر چه هم كه دنيا از ارتباطات بيشترى و نزديكترى برخوردار بشود، اين نقش اهميت بيشترى پيدا مى‌كند. خيلى از مشكلات كشورها را ديپلماسى توام با ابتكار و اقتدار مى‌تواند حل كند. در واقع ديپلماسى ابزار كار آمد اقتدار نظام سياسى است. اقتدار نظام سياسى را بيش از بسيارى از دستگاههايى كه حافظ و موظف به حفظ امنيت ملى هستند، دستگاه ديپلماسى و اداره كننده سياست خارجى مى‌تواند به عهده بگيرد و تحقق ببخشد. (٢٥/ ٥/ ٧٩).
در ديدگاه رهبرى سياست خارجى از جمله مسائل درجه اول نظام محسوب شده و همچون مهم‌ترين مسائل اقتصادى و خطوط اقتصادى كشور كه غالباً با نظر مسئولين طراز اول نظام انجام مى‌گيرد، بايد مورد توجه قرار گيرد:
ديپلماسى كار مجموعه نظام است، يعنى اختصاص به وزارت خارجه ندارد. مجموعه مديريت كلان نظام، متصدى مسأله ديپلماسى است. اما دستگاه تخصصى و كارخانه ديپلماسى و ستاد اصلى ديپلماسى، وزارت خارجه است. (٦/ ٦/ ٧٩).
ايشان ميدان ديپلماسى را به ميدان نبرد نظامى تشبيه مى‌كنند و معتقدند كه در اين ميدان هم نبايد به دشمن اعتماد كرد، زيرا دشمن هم به ما اعتمادى ندارد:
ميدان ديپلماسى، ميدان يك نبرد واقعى است، منتها نبردى كه پشت ميز و با لبخند و با گفتن صبح بخير و شب بخير انجام مى‌گيرد! وجود ارتباطات ديپلماتيك، هرگز نبايد به معناى اعتماد به دشمن تلقى شود، نبايد اعتماد كرد ... (١٩/ ٤/ ٧٩)، ديپلماسى يك جنگ است، همه ديپلماتهاى‌