١- ٥. همبستگى اسلامى در درون:
يكى از راه‌ها براى حل و فصل مشكلات جهان اسلام آن است كه دولت‌ها و ملت‌هاى اسلامى به هم نزديك شوند، تا قدرت اسلامى شكل بگيرد و نيز، اين قدرت احساس شود. اگر استكبار بتواند تك تك دولت‌ها و حكومت‌هاى اسلامى را با چيزهاى جزيى و با وعده‌هاى واهى از بدنه دنياى اسلامى جدا كند، وضع همين چيزى مى‌شود كه هم اينك در جهان اسلام وجود دارد. بخشى از اين همبستگى بايد در داخل كشورهاى اسلامى صورت پذيرد، يعنى علما، روشنفكران، دانشگاهيان، هنرمندان در سرتاسر دنياى اسلام و همه كسانى كه از نفوذ كلمه برخوردارند، مسئول‌اند كه براى رفع گرفتارى‌هاى بزرگى كه در جهان اسلام به چشم مى‌خورد، متحد شوند و دست به دست هم بدهند. هماهنگى و يكنواختى اسلامى يك ضرورت خدشه‌ناپذير است، نبايد يكى راه را ببندد و يكى راه را باز كند، بلكه مقصود بايد آن باشد كه همه بتوانند بدون تصادف با هم به سوى مقصد واحد حركت كنند، بنابراين، بايد با هم هماهنگى داشته باشند، هم ميان ملت و دولت در سطح كشور و هم ميان دولت‌هاى مسلمان به اين معنا كه همه بايد يك آهنگ بنوازند، اگر يك دولت اسلامى با يك يا چند دولت غير اسلامى مشكل پيدا كرد، و آن دولت بخواهد بر دولت اسلامى فشار بياورد، ديگر دولت‌هاى مسلمان بايد به مدد و كمك او بيايند. «١» ٢- ٥. وحدت جمعى در مقابل دشمن:
اگر كشورهاى جهان اسلام بر محور كلمه لا اله الا اللَّه و محمد رسول اللَّه گرد هم بيايند و تصميم بگيرند مى‌توانند در مقابل هر نيروى عظيم سياسى، نظامى و اقتصادى بايستند، حتى اگر نه همه كشورهاى اسلامى بلكه كشورهايى كه اطراف خليج فارس و يا دور بر آن هستند، چه آن هايى كه نفت دارند و چه آن هايى كه نفت ندارند، تصميم بگيرند، عليه دشمنان اسلام قيام كنند و نفت را به اين‌ها نفروشند، تمام كمپانى‌هاى غربى فلج خواهند شد.
وحدت دو مرحله دارد: يك مرحله، مرحله لفظ و بيان است كه اين مرحله، خيلى مشكل نيست، اگر چه بعضى‌ها حاضر نيستند، همين كار سهل و ساده را هم انجام بدهند، ولى مرحله دوم، مرحله عمل است كه حقيقتاً احتياج به مجاهدت دارد، امّا كار سختى است. مقصود از وحدت بين مسلمين هم اين است كه همديگر را نفى نكنند، دشمن را بر همديگر مسلط نگردانند، دست به دست هم بدهند، با هم صميمى باشند، ولو عقايدشان مخالف هم است. البته‌