امر و نهى عملى:
تعرض به داخل خانه‌ انديشه سياسى مقام معظم رهبرى ١٧٦ احكام برخى مسائل فقه سياسى‌ هاى مردم براى امر به معروف و نهى از منكر جايز نيست. «١» دخالت اشخاص ديگر در امورى كه از وظايف نيروهاى امنيتى و قضايى محسوب مى‌شود، جايز نيست. «٢» ترك معاشرت:
در مورادى كه يكى از اقوام انسان، مبادرت به ارتكاب معصيت كند و نسبت به آن لاابالى باشد، اگر ترك معاشرت موقتى با او موجب خوددارى او از ارتكاب معصيت شود، به عنوان امر به معروف و نهى از منكر واجب است و در غير اين صورت، قطع رحم جايز نيست. «٣» اطلاع دادن به مقامات:
با وجود حكومت اسلامى كه اهتمام به اجراى اين فريضه الهى دارد، بر كسى كه قادر به امر به معروف و نهى از منكر نيست، واجب است كه نهادهاى مربوطه را كه از طرف حكومت براى اين كار اختصاص يافته‌اند، مطلع نمايد و تا كنده شدن ريشه‌هاى فساد ادارى كه فسادآور هم هستند، موضوع را پيگيرى كند. «٤» در صورت وقوع تخلفات قانونى و شرعى در كشورى كه نظام اسلامى بر آن حاكم است، وظيفه مردم به مجرد عجز شخصى از امر به معروف و نهى از منكر ساقط نمى‌شود، بلكه واجب است كه به نهادهاى مربوط اطلاع داده و موضوع را پيگيرى نمايند. «٥» ٤- ٣. زمينه‌هاى امر به معروف و نهى از منكر دفاع از نظام اسلامى:
بزرگ‌ترين معروف، دفاع از اين نظام است، اين بزرگ‌ترين كارى است كه بايد انجام بگيرد. «٦» منكرات ادارى:
نهى از منكر در همه زمينه‌هاى مهم وجود دارد. ... يك وقت هست كه آن كسى كه مسئول دولتى است و قدرت و اجازه و امضا در دست اوست، با يك نفر رابطه ويژه برقرار مى‌كند، اين آن چيزى است كه ممنوع و گناه و حرام است و نهى از آن بر همه واجب است تا فضا براى كسى كه اهل سوء استفاده است تنگ شود. «٧»