مسئوليت تأسيس جامعه‌اى جديد مبتنى بر آرمانهاى جديد و افكار نو، مسئوليت كمى نيست. جامعه‌اى كه پس از استبداد، نيروهاى فوق العاده‌اى در آن آزاد شده‌اند و هرج و مرج و نا امنى در آن گسترده مى‌شود، اداره جامعه فوق العاده دشوار مى‌شود و شوراى انقلاب در اين زمان مسئول اداره جامعه است:
من با بسيارى از شهداى نامدار با هم بوديم. كمتر ساعتى را ما چند نفر از هم جدا مى‌شديم. چند چيز ما را به هم متصل مى‌كرد: يكى شوراى انقلاب بود ... تمام مسائل به اين جمع مربوط مى‌شد كه بايستى دائماً با هم باشيم. «١» گام اول در راه جامعه سازى، تعيين نوع رژيم سياسى است. بر سر تعيين نوع رژيم سه تفكر و نمايندگان آنها رودرروى هم قرار گرفتند گروههاى چپ با انديشه‌هاى ماركسيسيتى و پيشنهاد جمهورى خلق و گروههاى ليبرال با پيشنهاد جمهورى دموكراتيك و گروههاى انقلابى و خط امامى با پيشنهاد جمهورى اسلامى. هر كدام از اينها خواهان اين بودند كه خود و انديشه‌شان محور تشكيل نظام جديد قرار گيرد. ايشان و همفكرانشان خواهان تشكيل جامعه‌اى الهى اسلامى با حكومتى اسلامى بودند. در نظرشان اسلام محور جامعه اسلامى بايد قرار گيرد و بدون اسلام و با انديشه‌هاى التقاطى نمى‌توان جامعه‌اى اسلامى داشت. يكى از وظايفى كه در اين راستا مى‌بايست انجام مى‌گرفت، تبيين درست اين موضوع بود و لذا از مناسبتها و موقعيتهاى مختلف بهره بردند تا اين نكته را براى جامعه روشن نمايند.
كسى كه اسلام را به عنوان برنامه زندگى قبول ندارد، هر تفكر و انديشه ديگر هم كه داشته باشد ...
نمى‌تواند يك حكومت الهى را تشكيل بدهد. و قتى حكومت الهى نبود جامعه هم اسلامى نخواهد بود. «٢» بنابراين دو گروه در مقابل تفكر آنها قرار داشت: گروهى كه معتقد بودند اسلام قابل عمل نيست «٣» و تاريخ مصرف آن گذشته است. گروههاى ديگرى هم بودند كه به اين صراحت موضع نمى‌گرفتند. آنان يا اصولًا انديشه‌اى التقاطى داشتند يا اينكه چون مرجعيت امام و اسلام را مى‌ديدند جرأت اظهار بى‌پرده نظرات خويش را نداشتند و همواره ظاهرى اسلامى براى آن درست مى‌كردند. با ورود امام و اعلام «جمهورى اسلامى، نه يك كلمه كم نه يك كلمه زياد» براى‌