٥. تعامل نزديك فقاهت و سياست‌ فقه شيعه به عللى كه بر شمرده شده است در طول عصر غيبت، با سياست و حاكميت ارتباطى نداشت در استنباط خود هم به عنصر استنباط نمى‌پرداخت و هم از مؤلفه‌هاى سياست در استنباط خود بهره نمى‌جست و ليكن با ورود به عرصه حاكميت و پيروزى انقلاب اسلامى ايران، اين خلأ در فقه شيعه نيز پر شده و در اين حوزه نيز فقه شيعه، رو به تكامل و تحول دارد. مقام معظم رهبرى در اين راستا مى‌فرمايد:
فقاهت امروز با بينش سياسى منافاتى ندارد، بلكه بينش سياسى مكمل و كيفيت بخش آن است. «١» امر همراهى فقاهت با سياست در عرصه اجتهاد گرچه توسط فقيهان ديگر نيز مورد تأكيد قرار گرفته، اما اين قضيه تا وقتى كه با تدوين فقه شيعه براين اساس همراه نباشد در مرحله عمل راه به جايى نبرده و گره‌اى را نمى‌گشايد:
ما بايستى اين فكر را (تفكر جدايى دين از سياست) در حوزه ريشه كن كنيم، به اين شكل كه هم فقاهت را اين طور قرار بدهيم و هم در عمل اين گونه باشيم؛ يعنى چه؟ [يعنى:] استنباط فقهى، براساس فقه اداره نظام باشد، نه فقه اداره فرد. فقه ما از طهارت تا ديات، بايد ناظر به اداره يك كشور، اداره يك جامعه و اداره يك نظام باشد. «٢» و در همين راستا نيز مى‌بايست به تأليف كتاب‌هاى مستقل در ابواب فقه سياسى اقدام كرده و در حوزه سياست داخلى و خارجى به پرسش‌ها و معضلات پاسخ گفت و احكام متناسب را استنباط نمود:
در ارتباط با كشورهاى ديگر در سياست خارجى و ديپلماسى جمهورى اسلامى احتياج داريم به كتاب سياسات كه در فقه ما وجود ندارد. اين كتاب بايد در فقه به وجود بيايد. «٣» هرچند مباحث فقه سياسى بنا به نظر مقام معظم رهبرى در سالهاى اخير به موازات بخش‌هاى ديگر فقه مورد عنايت فقيهان شيعه قرار گرفته است:
البته در فقه ما، به مسائل سياسى به بعضى از فصول مباحث سياسى كمتر پرداخته شده مگر در اين اواخر كه در اين مرحله قبل از تشكيل جمهورى اسلامى و بعد از تشكيل جمهورى اسلامى تا حالا، مباحث سياسى هم با همان توسع و عمق مباحث عبادات و معاملات مورد بررسى ما قرار گرفته. «٤»