منشأ زيان و خسارت و بر باد رفتن بسى از انرژيهاى ارزنده او است، بر اثر همين بى اطلاعى و بى‌اعتنايى است كه در جامعه و جهان تحت ولايت طاغوت انسانها از نور معرفت و انسانيت و از فروغ زندگى آفرين آيين خدا محروم مانده و در ظلمات جهل و هوس و شهوت و غرور و طغيان محبوس و اسير مى‌گردند. «١» در جهان‌شناسى و انسان‌شناسى اسلام، انسان موجودى ابدى، فناناپذير و دو ساحتى و دوبعدى است كه حكومت، هم در برنامه و هم در هدايت و مديريت بايد جاودانگى و نيازهاى هر دو بُعد او را مورد توجه و اهتمام قرار دهد و بديهى است كه جز آفريدگار محيط بر انسان، كسى نمى‌تواند چنين برنامه و مديريتى را ابلاغ و اعمال كند.
در نظام اسلامى يك انسان فقط با پر شدن شكم خوشبخت نمى‌شود، بايد زندگى مادى و رفاه و امنيت داشته باشد. همچنين اصرار دارد كه روح و دل انسان مى‌بايد از يك صفا و تلألؤ و نورانيت و برادرى و فداكارى نسبت به انسانهاى ديگر و عبوديت و بندگى و اخلاص نسبت به خداى متعال برخوردار باشد.
اسلام و ساير اديان الهى اين را براى مردم مى‌خواهند ... اسلام مى‌خواهد انسانها را آنچنان بالا ببرد، دلها را آنچنان نورانى كند، بديها را آن چنان از سينه من و شما بيرون بكند و دور بيندازد كه ما آن حالت لذت معنوى را در همه آنات زندگيمان نه فقط در محراب عبادت بلكه حتى در محيط كار، در حال درس، در ميدان جنگ، در هنگام تعليم و تعلم و در زمان سازندگى احساس كنيم. «٢» شريعت و مجموعه معارف و دستورات اسلامى تضمين كننده سعادت انسان و پاسخگوى همه نيازها و خواسته‌هاى او است و هم فرد را عزت و كمال مى‌بخشد و هم جامعه را و به قول آية اللَّه خامنه‌اى:
آن چيزى كه يك انسان و يك مجموعه را عزيز مى‌كند اسلام واقعى است. «٣» اسلام امروز چيز كمى نيست. اسلام امروز زيباترين و پر معناترين پيام‌ها را براى انسان دارد اين يك واقعيت است. «٤» البته اسلام علاوه بر تأمين نيازهاى طبيعى و خواسته‌هاى انسان، براى او آرمان و تعالى فوق ماديت و جهان حيوانى قائل است و او را محصور و محدود به طبيعت و غرائز نمى‌كند.
اسلام به نيازها و خواهش‌ها و طبايع بشرى و غير بشرى اهتمام ورزيده، به آنها نظر كرده و حكم‌