١. اتقان و استحكام شيوه اجتهاد و استنباط فقه شيعه در برابر فقه اهل سنت. «١» ٢. باز بودن وسيع باب اجتهاد در فقه شيعه در قبال باز بودن نسبى اجتهاد در فقه اهل سنت. «٢» ٣. حصر فقه اهل سنت به چهار فقه در قبال محصور نبودن فقه شيعه. «٣» ٤. فقه شيعه در ظرافت، دقت، ژرف نگرى، فنى بودن و پيچيدگى و عمق، تعداد فروعات، گستره شمول آن نسبت به مسائل جمعى، حكومتى، فردى، خانواده و ... به مراتب از فقه اهل سنت برتر است. «٤» ٥. سطح علم و قوت استنباط فقيهان شيعه به مراتب از عالمان اهل سنت بيشتر است و آن نيز بدين علت است كه فقيهان شيعه مى‌بايست علاوه بر فراگيرى فتاوا از ميان كتب به نوع استدلال و روش اجتهاد نيز بايد بپردازد. «٥» موارد اتفاق بين دو گروه شيعه و سنى‌ مذاهب شيعه و سنى با وجود اختلاف هايى كه با يكديگر دارند، در بسيارى از امور كه به اصول و كليات دين اسلام مربوط مى‌شود، با يكديگر اشتراك نظر داشته، با هم اتفاق دارند. بلكه، موارد اشتراك اين دو گروه بسيار زيادتر از اختلاف ميان آنها بوده، و عمده اختلاف در اين بين، در فتاوا و احكام فقهى به چشم مى‌خورد كه البته موارد اختلاف در حوزه فقه نيز عمدتا به موارد اجتماعيات برمى‌گردد، وگرنه در اصول فقهى، اشتراكات زيادى ميان اين دو گروه وجود دارد.
در نظر مقام معظم رهبرى، تنها تفاوت ميان شيعه و سنى در مقوله فقه است و اين دو گروه در معارف اسلامى (جز در معارفى مثل ولايت) با يكديگر اشتراك نظر و عقيده دارند:
به اعتقاد بنده ... تنها چيزى كه فارق بين ما و آنهاست فقه است ديگر، والا معارفمان كلى است؛ منتهى خوب غالباً مشترك است. و آن معارف مربوط به ولايت هم كه اختصاصى ماست. «٦» ايشان در عبارتى ديگر، تفاوت ميان اين دو گروه در فقه را نيز انكار كرده، ضمن اشاره به اشتراك در اصول و كليات فقهى، اختلاف ميان فرقه شيعه و سنى را غالبا در مسائل اجتماعى فقه اعلان كرده‌اند:
فقه امامى با فقه حنفى، با فقه شافعى تفاوت زيادى ندارد، اصول اينها همه يكى است، تفاوتهاى جزئى دارند. غالبا در مسائل اجتماعى تفاوتهاى دارند. «٧»