خواجه، ملاصدرا و امام خمينى فلسفه سياسى اسلامى دارند. مقام معظم رهبرى هم براى خويش فلسفه سياسى اسلامى دارند.
٢. فلسفه سياسى اسلام در معناى عام به كار رفته است و تسامحاً معادل انديشه سياسى اسلام استعمال شده است و بيانگر هر نوع تفكر و تأمل با هر نوع روشى در باب سياست است. در اين معنا رويكرد كلامى و فقهى سياسى هم داخل در اطلاق فلسفه سياسى شده است. «اسلام، حكومت را با تعبير ولايت بيان مى‌كند و شخصى را كه در رأس حكومت قرار دارد، به عنوان والى، ولى، مولا- يعنى اشتقاقات كلمه ولايت- معرفى مى‌نمايد. معناى آن چيست؟ معناى آن، اين است كه در نظام سياسى اسلام، آن كسى كه در رأس قدرت قرار دارد و آن كسانى كه قدرت حكومت بر آنها در اختيار اوست، ارتباط و اتصال و پيوستگى جدايى‌ناپذيرى از هم دارند. اين معناى اين قضيه است. اين «فلسفه سياسى اسلام» را در مسأله حكومت براى ما معنا مى‌كند. هر حكومتى كه اين طور نباشد، اين ولايت نيست؛ يعنى حاكميتى كه اسلام پيش‌بينى كرده است نيست. اگر فرض كنيم در رأس قدرت كسانى باشند كه با مردم ارتباطى نداشته باشند، اين ولايت نيست.» «١» ٣. مقصود از فلسفه سياسى اسلام، مجموعه تأملات عقلانى در باب زندگى سياسى است كه در حوزه تمدن اسلامى جريان داشته؛ خواه منشأ بومى و اسلامى براى آن قائل باشيم و يا از يونان و ... اقتباس شده باشد. به هر حال فيلسوفان مسلمان در آن تفكر كرده‌اند و بعضاً آن را در كنار ساير معارف اسلامى و يا در خدمت دين قرار داده‌اند.
٤. اضافه شدن قيد اسلام به فلسفه سياسى به دليل ابتناء آن بر پيش فرض‌هاى اسلامى است. تفكر عقلى و فلسفى بر مبناى توحيد و معتقدات اسلامى فلسفه سياسى را متصف به قيد اسلام مى‌كند. همان‌طورى كه مقام معظم رهبرى مى‌فرمايد:
همچنين «له الملك» [تغابن/ ١] مبناى فلسفه سياسى و نظام سياسى و اجتماعى اسلام هم هست. نظام سياسى اسلام، نظام حكومت الهى است، حاكميت الهى است. حاكميت الهى به معناى همه جانبه كامل. حاكميت الهى يعنى هم قانون از سوى خداست هم مجرى قانون منصوب خداست. «٢» ٥. فلسفه سياسى اسلام به آن بخش از آموزه‌هاى سياسى عقلى اسلام [به مثابه يك مكتب‌] اشاره دارد كه به زندگى سياسى انسان‌ها توجه دارد.
اين تفكر نوين اسلامى ناظر بر اين است كه اسلام را به صورت يك مكتبى مطرح كند كه هم شامل يك نظام فكرى است كه گره‌هاى ذهنى مردم جهان را باز مى‌كند به سؤالات پاسخ مى‌دهد ...