٣. امر به معروف و نهى از منكر ١- ٣. وجوب امر به معروف و نهى از منكر همه، امر به معروف و نهى از منكر كنند. نهى از منكر كنيد. اين، واجب است. اين، مسئوليت شرعى شماست. امروز، مسئوليت انقلابى و سياسى شما هم هست. «١» امر به معروف و نهى از منكر با رعايت شرايط آن يك تكليف شرعى عمومى براى حفظ احكام اسلامى و سلامت جامعه است. «٢» اگر موضوع و شرايط امر به معروف و نهى از منكر محقق باشد، تكليف شرعى و وظيفه واجب اجتماعى و انسانى همه مكلفين است و حالتهاى مختلف در آن تأثير ندارد. «٣» جوانان در محيط خودشان، امر به معروف و نهى از منكر كنند، چرا اين واجب در جامعه اسلامى هنوز اقامه نشده است. «٤» ٢- ٣. شرايط امر به معروف و نهى از منكر شرايط وجوب:
آمر به معروف و نهى كننده از منكر بايد عالم به معروف و منكر باشد و همچنين بداند كه فاعل منكر هم به آن علم دارد و در عين حال عمداً و بدون عذر شرعى مرتكب آن مى‌شود. و زمانى اقدام به امر و نهى واجب مى‌شود كه احتمال تأثير امر به معروف و نهى از منكر در مورد آن شخص داده شود، و ضررى براى خود او نداشته باشد و در اين مورد بايد تناسب بين ضرر احتمالى و اهميت معروفى را كه به آن امر مى‌نمايد يا منكرى كه از آن نهى مى‌كند، ملاحظه نمايد. در غير اين صورت، امر به معروف و نهى از منكر بر او واجب نيست. «٥» رعايت شرايط:
در امر به معروف و نهى از منكر، شرايط و آداب آن بايد رعايت شود و از حدود آن تجاوز نشود. «٦» ضرر داشتن براى آمر و ناهى:
در صورتى كه اقدام به امر به معروف و نهى از منكر ضرر قابل توجهى متوجه اقدام كننده نمايد، انجام آن واجب نيست. «٧» اگر ترس از ضرر، منشأ عقلانى داشته باشد، مبادرت به امر به معروف و نهى از منكر واجب نيست، بلكه تكليف، ساقط مى‌شود. «٨»