امروز گرفتاريهاى عمده ملتها در دنيا، گرفتارى ناشى از مديران و دولتهاى گرداننده جامعه است. آنها فاسدند كه فساد در ملتها، ريشه همه ارزشها و اصالتها را مى‌كند و از بين مى‌برد، آنها فاسدند كه ملتها، ذليل و برده و نوكر صفت بار مى‌آيند. آنها فاسدند كه قدرتهاى شيطانى بر ملتهايشان تسلط پيدا مى‌كنند. «١» از سوى ديگر مقام معظم رهبرى مى‌فرمايند:
امروز اگر در دنيا ظلم وجود دارد، اگر سلطه وجود دارد، امروز اگر تمدن خشن غربى، دنيا را پر كرده است، از فضاى خشونت و ظلم و زورگويى و ناحق‌گويى، تسلط قدرتها بر ملتها، غارت اموال ملتها به وسيله مراكز جهانى، اينها به خاطر انزواى اخلاق انسانى است، چون معنويت منزوى است، چون اخلاق منزوى است. «٢» مقام معظم رهبرى در ترسيم وضعيت كنونى نظام بين‌المللى و سلطه قدرتهاى غيرالهى مى‌فرمايند:
... امروز دنيا دارد از فشار قدرتهاى ضد خدايى مى‌نالد، آنچه امروز ملتها را بيش از هر چيز زير فشار قرار مى‌دهد، سنگينى حكومتهاى غير خدايى است كه انسان را از طبيعت و فطرت و خواست دلشان دور نگه مى‌دارد. «٣» ايشان با توجه به اينكه قدرت در سطح بين‌المللى در دست افراد فاسد و غير خدايى است، از نظام بين‌المللى سلطه و نظام استكبارى ياد مى‌نمايند و مهم‌ترين خصلت نظام بين‌المللى كنونى را نظام بين‌المللى سلطه مى‌دانند كه مورد بررسى قرار مى‌دهيم.
١- ١. نظام بين‌المللى سلطه‌ البته استكبار معناى وسيعى دارد. در قرآن هم شاخه‌ها و مشتقات استكبار به كار رفته است.
مكرّر، خودِ كلمه استكبار هم در قرآن به كار رفته است. به نظر مى‌رسد كه استكبار غير از تكبّر است. شايد اين جور بشود گفت كه تكبّر بيشتر اشاره مى‌كند به يك صفت قلبى و روحى، يعنى انسان خود را برتر از ديگران بداند يا بگيرد. استكبار بيشتر به جنبه عملى اين تكبّر توجه دارد.
يعنى كسى كه كبر مى‌ورزد و خود را بالاتر از ديگران مى‌داند، حالا در رفتار خود با ديگران هم، جورى كار را سازماندهى مى‌كند كه اين تكبّر در عمل مشخص و واضح مى‌شود، ديگران را حقير مى‌كند، به ديگران اهانت مى‌كند، در كار ديگران دخالت مى‌كند، براى ديگران به عنوان تصميم‌