خطر كشته شدن در دفاع:
اگر مكلف طبق تشخيص خود احساس كند كه كيان اسلام در خطر است بايد براى دفاع از اسلام قيام كند حتى اگر در معرض كشته شدن باشد. «١» اگر مؤمنى در جايى از جهان در راه اجراى احكام اسلامى يا در تظاهرات و يا در راه اجراى فقه جعفرى كشته شود، اجر و ثواب شهيد را دارد. «٢» اذن در دفاع:
دفاع از اسلام و مسلمين واجب است و متوقف بر اذن والدين نيست. «٣» احكام شهيد:
سقوط تكليف غسل و كفن شهيد از احكام اختصاصى شهيدى است كه در ميدان جنگ كشته شود. «٤» حق تعيين سرنوشت ايران:
هرگاه كفار به سرزمين اسلامى حمله كنند و كسانى از آنان به دست مسلمين اسير شود، سرنوشت اسيران جنگى در دست حاكم اسلامى است و آحاد مسلمانان حق تعيين سرنوشت اسراء را ندارند. «٥» حضور بانوان در ميدان جنگ:
اين را اسلام براى بانوان واجب نكرده و از دوش آنها برداشته است، چون با طبيعت جسمى و نيز با عواطف آنها سازگار نيست. «٦» تترّس كفار به مسلمانان:
حفظ نظام ايجاب مى‌كند كه در جهاد، اگر كفار، متترس به مسلمين شدند- يعنى اسرا يا شهروندان مسلمان را جلوى خودشان گذاشتند تا ما نتوانيم به آنها حمله كنيم- گمان مى‌كنم بين علما خلافى نباشد، لااقل خيلى‌ها از شيعه و سنى گفته‌اند كه كشتن اين مسلمانان ايرادى ندارد و ديه هم پرداخت نمى‌شود با اين كه قتل نفس حرام است. «٧» به كارگيرى سلاحهاى كشتار جمعى:
ما اصلًا، منطقاً و مبنائاً با سلاحهاى كشتار جمعى به اين شكل موافق نيستيم. در زمان جنگ هم سلاحهاى ميكربى و شيميايى را ممنوع دانستيم. «٨»