معلمين اخلاق بيايند دانه دانه دم گوششان بگويند تازه دم گوششان هم گفتند خواستند عمل بكنند نظم اجتماعى چه مى‌شود؟ نظام اجتماعى اگر براساس اسلام نباشد مانع از حركت انسانها به سوى مقاصد اسلامى خواهد شد.» «١» براساس اين منطق ايشان برخلاف نظر كج‌انديشان كه مدعى‌اند اگر قدرت با دين همراه بشود، دين فاسد مى‌شود. تصريح مى‌كنند كه:
تا اين قدرت پشتوانه تفكرات الهى و اسلامى نباشد، نمى‌توان افكار الهى و احكام الهى و مفاهيم الهى را، آن چنان كه شايسته آن است و براى آن نازل شده است، در زندگى مردم منتشر كرد و بسط داد؛ درست عكس نظر كج‌بينانه كسانى كه مدعى‌اند اگر قدرت با دين همراه بشود، دين فاسد مى‌شود. نه، عكس است قضيه. دين اگر با قدرت همراه بشود، خواهد توانست گسترش پيدا كند، بسط پيدا كند، اهداف و آرزوهاى دينى را تحقق ببخشد. آرمانهايى كه دين، شعار آنها را مى‌داده است، آنها را در جامعه به وجود بياورد. اينها بدون قدرت امكان ندارد، با قدرت ممكن است. «٢» درباره اقدام پيامبر اكرم (ص) در باب تشكيل حكومت اسلامى مى‌فرمايند:
پيغمبر مكرم اسلام (ص) اولى كه وارد مدينه شد، حكومت اسلامى را برقرار كرد و خودش در رأس حكومت قرار گرفت اگر چنانچه اسلام، بدون قدرت اسلامى و بدون نظر به مسائل سياسى كشور و جامعه مى‌توانست گسترش پيدا كند، پيغمبر حكومت را مى‌سپرد به همان كسانى كه دنبالش بودند و خودش مشغول تبليغ دين مى‌شد. «٣» بنابراين براساس منطق نبوى و علوى، قدرت سياسى در نظام اسلامى با جهت‌گيرى غايتمدارانه ضرورتى غير قابل چشم‌پوشى است. «نظام جمهورى اسلامى برايش «انسان» اهميّت دارد نه «تهران»؛ برايش «مسلمان» اهميّت دارد نه «مركز». وظيفه مسئولان در نظام جمهورى اسلامى خدمت به مردم است. «٤» همچنانى كه مولاى ما، اميرمؤمنان به ابن عباس فرمود كه اين حكومت، اين قدرت، اين سلطه سياسى كه در اختيار من است- كه آن روز در اختيار اميرالمؤمنين يك كشورى بود كه اگر امروز بخواهيد حساب كنيد، چندين كشور بزرگ امروز است؛ از مصر و شمال آفريقا بگيريد تا اقصاى مشرق تا خراسان و تا نزديك ماوراء النهر، اين حكومت آن روز اميرالمؤمنين است- اميرالمؤمنين آن روز به ابن عباس فرمود كه «براى من اين حكومت به قدر اين كفش بى‌ارزشِ وصله خورده ارزش ندارد؛ مگر اين كه بتوانم حقّى را احقاق كنم، حقّى را به صاحب حق برسانم يا باطلى را بميرانم!» اين، منطق اميرالمؤمنين است. يعنى سلطنت و حكومت و