گيرنده ظاهر مى‌شود، اين مى‌شود استكبار؛ «١» ... مفهوم استكبار در قرآن همين است كه عنصرى يا شخصى يا جمعى يا جناحى، خود را بالاتر از حق به حساب آورد و زير بار حق نرود و خود و قدرتش را ملاك حق قرار بدهد «٢» مقام معظم رهبرى با توجه به نقش و قدرت كشورهاى بزرگ در نظام بين‌الملل معتقدند، ساختار نظام بين‌الملل تحت تأثير بازى قدرتهاى استكبارى بوده است و آنچه ماهيت نظام بين‌المللى را شكل مى‌دهد عبارت از نظام سلطه جهانى است:
امروز در دنيا نظام سلطه حاكم است. اين يك نظام جهانى است. تسلط نظام سلطه بر دنيا و زندگى بشر، دو طرف دارد. يك طرف، سلطه‌گرها كه همان ابرقدرتهايند، و طرف ديگر، دولتهاى سلطه‌پذير هستند كه دخالتهاى وقيحانه و گستاخانه ابرقدرتها را قبول مى‌كنند، اينها هم خودشان شريك جرمند. «٣» ايشان مى‌فرمايند: «ما در نظام سلطه طرفين را مقصر مى‌دانيم، هم سلطه‌گر و هم سلطه‌پذير را، استكبار به معناى همين نظام سلطه‌اى است.» «٤» همچنين:
در فرهنگ ما، استكبار به آن مجموعه قدرتى گفته مى‌شود كه با تكيه بر تواناييهاى سياسى و نظامى و علمى و اقتصادى خود و با الهام از نگرش تبعيض‌آميز به نوع بشر، مجموعه هاى بزرگ انسانى، يعنى ملتها و دولتها و كشورها، را با سيطره‌اى قلدرانه و تحقيرآميز به سود خود زير فشار و استثمار مى‌گذارد، در كار آنها دخالت و به ثروت آنها دست اندازى مى‌كند، به دولتها زور مى‌گويد و به ملتها ستم مى‌ورزد و به فرهنگها و سنتهاى آنان اهانت روا مى‌دارد. «٥» از ديدگاه ايشان استكبار جهانى «يعنى آن قدرت مسلطى كه به انسانها عقيده ندارند حقوق انسانها را قبول ندارد معتقد به منطق زور است، معتقد به تجاوز است». «٦» استكبار جهانى يك دولت فقط نيست، استكبار جهانى يك مجموعه قدرت است و اين مجموعه‌هاى قدرت ... صددرصد متشكل و متحد [نيستند] ... در درون خود اين مجموعه اختلافات، درگيريها، دوگانگى‌هاى فراوانى هست. منتهى يك نقاط مشترك اساسى بين اجزاء اين مجموعه وجود دارد. كه به هر صورت وقتى يك ملتى و يك كشورى ... در مقابل منافع اين مجموعه قيام مى‌كند ... همه اين مجموعه متحد در مقابل او صف‌آرايى كنند. «٧» مقام معظم رهبرى تفكر حاكم بر استكبار جهانى را تفكر قدرت مى‌دانند كه در پى اعمال سلطه بر ملتها و انسانهاست و كمترين حقى براى آنها قائل نمى‌باشند: