چنين جامعه‌اى و محقق ساختن آن دو راه به نظر مى‌رسد: راه واقعى راه كاذب و بدلى. راه واقعى را بايد پيدا كرد، زحمات آن را به جان پذيرفت و هزينه‌اش را پرداخت. راه واقعى چيست؟ اين راه آن است كه جوانان تصميم بگيرند در زمين خود بذر بپاشند، از اندوخته و ثروت فرهنگى خود استفاده كنند، اراده خودشان را به كار گيرند، براى شخصيت و استقلال كشورشان ارزش قائل شوند، جامه عاريت را نخواهند و آن را بر تن نكنند، و به دنبال تقليد و عاريه‌گيرى از الگوهاى بيگانه و به دنبال سخن گفتن با زبان و لغت بيگانه و عاريه گرفتن از تجربه‌هاى دست چندم غرب نباشند. بايد بدانند كه تمدن واقعى، تمدنى است كه از استعدادهاى آنان بجوشد، و با شرايط زنده آنان در هم آميخته و چفت شده باشد، يعنى راه حقيقى، راه حل بومى است نه اين كه از فرآورده‌هاى علمى ديگران بهره نبريم، بلكه بايد از همه تجربه‌هاى علمى بشر بهره برد، پنجره‌ها را نبايد بست و از هر كس كه در دنيا، كار خوب انجام داده، بايد سود جست. «١» ٩- ٥. همگانى ديدن مشكلات:
يكى از راه حل‌ها براى پايان يافتن مشكلات جهان اسلام آن است كه هر كشور و ملت اسلامى، مشكل ديگر كشورها و ملت‌هاى اسلامى را مشكل خود بداند، و مسائل در چارچوب مرزهاى يك ملت و دولت محدود نماند، مثلًا مسأله لبنان، محدود به همان چند هزار كيلومتر زمين نماند، بلكه مشكل لبنان، مشكل جهان اسلام تلقى شود، زيرا، فشار روى لبنان ناشى از اصرار استكبار براى حفظ دولت صهيونيستى است. آن‌ها مى‌خواهند دولت صهيونيستى را از خشم روز افزون مسلمانان مبارز نجات دهند، به همين خاطر، روى لبنان فشار مى‌آورند تا اين كشور را پشتوانه اسرائيل غاصب قرار بدهند، بنابراين، مسأله يك مسأله بين الملل اسلامى است كه به همه مسلمانان مربوط است. البته مسلمانان نبايد اجازه دهند كه قدرت مندان عالم در حل و فصل مشكل لبنان، نقش مؤثرى ايفا كنند، چون آنان كسانى اند كه در دنيا به دخالت در كشورها و اقدام عليه مصالح ديگر ملت ها شناخته شده‌اند، استعمار را به وجود آورده‌اند، جنگ‌هاى خونين به راه انداخته اند، ملت‌ها را ذليل و سرمايه‌هاى آنان را نابود كرده‌اند، نبايد به اين كشورها اجازه داد تا براى مشكل لبنان راه حلى بيابند، قطعاً راه حل آنان، راه حل است براى حل مشكل خودشان در لبنان، در حالى كه مسلمانان بايد راه حلى را در لبنان بپذيرند كه براى حفظ سيادت ملى لبنان و بيرون كردن اسرائيل و دور كردن دست آمريكا و ديگر طمع‌ورزان از آن كشور باشد. «٢»